psychedelic pink

Şafak 66 Yozgat

2009-07-14T15:21:00.005+03:00

Son günlerde oldukça gerginim. Destek vermeyen cümlelerden şikayetçiyim. İnsanlar neden fikirleri pekiştirecek, destekleyecek cümleler yerine, karşı çıkan, reddeden cümleler kurarlar ki? Bu işleri çok iyi beceriyorsan organizatör ol biz de sana başvuralım, her türlü işlerimizi sen yap. Ben de kurtulayım sen de kurtul. İnsanda heves falan kalmıyor. Bırakın yaa. Gidemedik ki şu uzay mıdır ne zımbırtıysa.

Daha çok var di mi? Günler geçmek bilmiyor :(

79 Kilis

2009-07-01T17:35:00.003+03:00

Şafak sayar olduk gördüğün gibi. Plakalara yeni düştük teker teker sayacağız, bizim için de öğretici olacak. Bakalım...

Geldim Ankarada'yım. Rahatladım doğrusu... Beyşehire dair bir şeyi uzunca bi süre hatırlamak istemiyorum. İnş. ordan kurtulabilirim. İnşAllaaaaahhh!

Bilgisayarıma çay döküldü :( tamir edilmesi gerek. Yarın teknik servise götüreceğiz bakalım, inş. parça değişimi gerekmez, sadece temizler ve gönderir. Eğer bilgisayarıma bir süre el koyarlarsa kötü, çünkü ben onsuz 1 gün bile geçirmeye alışık değilim. Babamın bilgisayarı var şimdilk onla idare ediyorum ama gene de insanın kendi alışkanlıkları olmadan olmuyor. Çok üzgünüm.

Bugün uzun zamandır beğendiğim ve almayı düşündüğüm köşe takımını aldım. Böylece evimizin mobilya namına ihtiyacı kalmadı. Sadece halılar ve perdeler alınacak ki salon halısı dışında diğerlerini evi tuttuktan sonra almayı düşünüyorum. Şimdilik halılara bakıyorum sadece.

Bu arada rejimdeyim. Bıraktığın gibi değilim günlük, acilen onlardan kurtulmam ve eski formuma kavuşmam lazım :D Güldüğüme bakma canım çok sıkkın, hatta diyetisyene bile gitmeyi düşündüm, maksadım biraz da doğru beslenmeyi öğrenmekti ama düğün arifesinde her türlü giderden uzak durmak istedim :D Artık daha sonra gidip doğru beslenme sırlarını öğreneceğim. Kilo vermek için değil de kilo almamak için diyetisyene gitmek daha keyifli olur diye düşünüyorum. :P

Birazdan dışarı çıkıp yürüyüş yapacağım, hatta belki bisiklet sürerim. Şimdilik hoşça kal blog, gelişmeleri yazarım.

Çok Zaman Geçti

2009-06-26T14:10:00.002+03:00

Merhaba günlük,

Hiç bu kadar ara vermemiştim değil mi? Blogu açmayalı bile aylar oluyor. Arkadaşlarımın bloglarını da takip etmiyorum ne zamandır. Zaten çoğu yazmayı bırakmış. Heveslerin zamanla geçtiğini doğruladık sanırım. Artık yazsam da okunmayacakmış gibi bir his var içimde. Buna rağmen bir kaç gündür sana yazasım, içimi dökesim, sana her şeyi anlatasım var. Gene anlaşılması zor cümleler kurasım var. Özledim seni. :)

Michael Jackson'un ölmesi beni çok üzdü öncelikle onu yazayım. Çocukluğuma ait bir anı, bir dönem sadece başlangıç noktasına sahipken artık bitiş noktasına da sahip oldu. Böylece bir devri kapattık. Çok üzücü oldu. Az önce bir kaç tane klibini izledim, çocukça bir haz aldım izlerken. Buruktu biraz... Tuhaftı.

Senle görüşmeyeli neler neler oldu günlük. Öncelikle artık bir evlilik cüzdanına sahip olduğumu söyleyeyim. 3 Şubat'ta nikahımızı yaptık, şimdi o Bayburt'ta kısa dönem asker, döndüğünde düğünümüzü yapıp yeni evimize, yeni şehrimize gideceğiz inşAllah. Yeni şehrimiz Amasya oldu. :D Bir kaç yıl orda kalacağız gibi görünüyor bakalım.

Ben ağustosta eş durumu tayin isteyeceğim. İnşAllah çıkar da daha fazla burda kalmam. İnanılmaz derecede sıkıldım burdan, hiç sevemedim zaten. Çok az iyi insanla karşılatım burda. Bir daha il sınırlarına dahi girmek isteyeceğimi sanmıyorum. Okulum, iş arkadaşlarım, ilçe milli eğitim çalışanları hepsi çok zorluk çıkardı bana. Dershaneyi özledim. Çok fazla çalışıyor olsam da bunu severek yapıyordum. Şimdi bir takım prosedürler için saçma sapan bir yığın iş yapıyoruz ve bu beni çok sıkıyor. Mantıkla işleyen neredeyse hiçbir şey yok burda.

Torpil, sendikacılık, particilik, cemaatçilik hepsini burda gördüm ben. Benim için öğretici ve hatta deneyim kazandırıcıydı. Deneyimlerim de hep sancılı oldu. Buna da şükür diyeyim, yeni gideceğim yerde burayı aramak istemem.

Her neyse buraları geçeyim belki bir sinir anımda yine senle paylaşmak isterim, bilmiyorum, şimdi değil. Bir nevi askerlik yaptığımı varsayıyorum, geçecek hepsi. Hem asker yolu bekliyorum hem askerlik yapıyorum.

Salı akşamı Ankara'ya dönüyorum. Benim için uzun bir yaz tatili olacak. Bir sürü hazırlık yapılacak. Tayinim çıkar çıkmaz 1 hafta içinde göreve başlamam gerekiyor. O yüzden ağustos sonuna kadar ev ve eşya işlerinin tümünü halletmem lazım. Zaten tüm eşyalarımı aynı yerden aldım. Getirip her şeyi kuracaklar, çok fazla stres yaşamamayı umuyorum. Tüm bunları onsuz yapacak olmam biraz sıkıcı olacak. İyi tarafından bakmaya zorlarsam kendimi, ona süpriz olacak her şey. :D

Hayal kuruyorum bol bol, şu sıra yapmayı en çok sevdiğim şey bu. Evimizi düşünüyorum, oda oda kafamda tasarladım, döşedim. Banyodaki çöp kovasına kadar aklımda her şey. Hayal kurarken materyal kullanıyorum o derece. Alışveriş sitelerinin en yakın takipçisiyim. Sadece nevresim takımlarına bakmak bile bana inanılmaz derecede haz veriyor. Saatlerimi geçiriyorum denilebilir. İyi ki böyle siteler var, yoksa Beyşehir'de ne yapabilirdim bilmiyorum. Ev arkadaşımla bütün mobilya mağazalarının katolog ürünlerini model model, isim isim ezberledik. Piyasadaki fiyatlara hatrı sayılır biçimde hakimiz. İşte böyle bir yaşam formuna dönüştüm. :)

Bu arada ev arkadaşım yaklaşık 3 hafta önce evlendi. Onun eşyalarını dizdik. Her şey çok sevimli oldu. Çok güzel bir gelin oldu :) İnşAllah hayat boyu mutlu olur ve eşinden hiç ayrı kalmaz :D Şimdi en büyük duamız bu, nedeni de çok açık değil mi? Beklemekten çok sıkıldım. Burda aynı durumu yaşayan ya da yaşamış bir sürü insanla tanıştım. Hepsine sabır diliyorum.

Sevgiyle birlikte yaşadığımız evi de boşaltalı 1,5 ayı geçti. Başka bir arkadaşın yanına çıktım. Dilek de çok keyifli muhabbetler ettiğim bir arkadaşım. Allahtan ev arkadaşlarımla iyi anlaştım. Beyşehir'e başka türlü katlanmak namümkün.

Bekliyorum, gün sayıyorum, sabırsızlanıyorum, özlüyorum. Çok çetin dönemlerden geçiyorum anlayacağın. Şu günler bir an önce geçsin istiyorum. İşte böyle günlük, gene yazmaya çalışacağım. Şimdilik hoşça kal.

Eski Zamanlar

2008-10-14T22:04:00.003+03:00

Yeni bir döneme başladık üstelik 1,5 ay oldu değil mi? Gene bayaa uzun ara vermişim. Kapatsam olacak blogu. Söyleyecek anlatacak çok şey var ama biriktiğinden midir nedir yazasım gelmiyor. Bir kez daha yazmayı deneyeyim de hayırlısı bakalım :) Yaşadıklarımdan yola çıkarak yaptığım tespitlerden bahsedeyim biraz.

80'lere olan özlemin ne kadar saçma sapan bir özentilik olduğunu fark etmekteyim şu günlerde. 80'lerde nasıldı hayat hatırlayın... Ben söyleyeyim, sıkıcı pazar günleriyle doluydu, tek kanal vardı onda da pazar konserleri olurdu. Şimdi de öyle bi sürü kanal var ama hiç birinde izlenesi bir şey yok. Pazar günleri açık dükkan olmadığı için alışverişe çıkılmazdı değil mi? Hah işte temas etmek istediğim noktaya geldim. Ne biçim bir ilçe burası yaa, tek tük bakkallar dışında açık bir yer bulmak imkansız. Kapıya asma kilidi takan esnaf köyüne gidiyor pazarları. Bu memur kesimi bi tek h.sonları evde hani ne bileyim tüpü biter, suyu biter, bir şeyleri bozulur tamir ettirmek ister değil mi? Tüp biterse kaldın arkadaş! Komşulardan mis gibi yemek kokuları gelirken tost falan ye sen. Neyse hatırladıkça canım sıkılıyor. Aynı gün içinde hem tüp bitip hem de tv bozulunca... 2000'li yılları seviyorum ben galiba ya da şehir hayatını mı demeliydim? :P

Bu arada hala kömür yakılıyor burda, kömürden kar etmek için inatla kaloriferi yaktırmayan bir ev sahibine sahibiz. Meret de dolarla alınıyor, biz ne zaman taksitini ödeyecek olsak dolar fırlıyor, bu ne kardeşim böyle.

Köye gidip gelirken bindiğimiz servisten söz etmeyeyim bile :D Kaç model bilmem ama büyüğümüz olur, saygı duyarız. :P

2000'lerde insanlar geceleri ne yapar hatırlamıyorum, biz 10,5 olunca yatıyoruz. Şu an 10.31 olmuş, o halde ben ne duruyorum hala, gidip yatayım. Artık sonra yazarım :D İyi geceler günlük.

Yaşıyorum

2008-07-21T16:22:00.002+03:00

Yazmak eskisi kadar zevkli gelmiyor artık. Hatta bilgisayar başında saatler geçirmek de öyle. Gün boyu toplam 1 saatten fazla bilgisayar başında durmuşsam bunu başarı olarak görüyorum. Dolayısıyla bırak bloga bir şeyler yazmak takip ettiğim sıradan internet sitelerini bile açmadığım zamanlar oluyor.

İş konusunda da öyle. Çok değil, bundan 6 ay öncesine kadar kafamı işten kaldıramıyordum. Yapmasam bile yapılacak olan işler kafamı rahat bırakmıyordu. Oysa şimdi hiç bir işim de yok. Yaz tatilindeyim. Lise döneminden beri bu kadar sorunsuz bir tatil yaşamamıştım. Herkes öğretmenlerin yaz tatilinden bahseder ya şimdi yeni yeni anlıyorum ne kadar muhteşem bir şey olduğunu :D Tekrar işe adapte olmak çok zor olacak sanırım.

Nişanlılık süper gidiyor. Günlerimi onunla dolduruyorum. Beyşehir'e döndüğüm zaman için depoluyorum. Şu sıra tezi ve işi için kritik bir süreç geçiriyoruz. Onun işleri yoluna girdiğinde daha rahat oluruz sanıyorum. Düğün planları ise önümüzdeki seneyi gösteriyor. O askerliği ben de Beyşehir hizmetimi tamamlamadan cesaret edemiyoruz. Bakalım hayırlısı neyse o olsun. Evlilik tarihi uzakken planlar yapmak, çeyiz falan düzmek tuhafıma gidiyor. Sanırım aceleye gelecek hepsi, o dönem iki ayağım bi papuca girecek. Ama ne yapayım bir şey alacak olsak ya o ya ben "seneye kadar neler çıkar o hooo" deyip geçiştiriyoruz. Sanırım en akıllıcası para biriktirmek olacak. Ev arkadaşım da benden 1 ay önce nişanlandı, onun da düğün seneye inş. Onun bu konuda maşaallahı var, eve beyaz eşyaları depoluyoruz :D Gidiyor tabak çanak katalogları getiriyor. Bu vesileyle ben de bakıyorum ama pek girişimde bulunmadım almak için. Bende son dakkaya gelmeden çalışmıyor bu tip şeyler sanırım :D Herneyse bu mevzular uzun mevzular. Hiç girmeyeyim en iyisi. (Sanki benim de hiç boş vaktim yok ya :P )

Aslında yazmaya başlamadan önce söz edecek çok şey varmış gibi geliyordu. Şimdi tıkandım. En iyisi bunu göndereyim, bakarsın daha sonra yine yazarım. Ha şunu da ekleyeyim, rahattayım, hoştayım. Melankoliden uzağım ;)

2. Adım

2008-05-17T22:59:00.002+03:00

Biz nişanlandık.
:)

1. Adım

2008-05-10T22:38:00.002+03:00

Biz sözlendik :)

Haftaya aynı yer, aynı saatte görüşmek üzere.

Üşüyorum

2008-04-06T21:59:00.002+03:00

İçimdeki üşüme geciken bahardan mı, yoksa yalnızlıktan mı bilmiyorum. Sonbahardan kalmış kuru bir yaprak gibi titriyorum dalda. Güneş doğsa, sarsa her yeri, yeşerse tomurcuk, umut olsa. Üşümesem, üzülmesem; kurumasam, çatlamasam. Atık yalnız kalmasam.

3 Yaş

2008-04-03T17:42:00.001+03:00

Heyt be 3 yıl olmuş bloga başlayalı. Bunu arkadaşlarla yapacağımız mantı patisiyle kutlamalıyım :D

Hoşça kal yaşlı günlük! :P

Kendime Yeni Bir Ben

2008-03-23T13:59:00.002+02:00

Sana hiç bahsetmediğim yeni hayatımdan bahsedeyim. Uzun zamandan beri ilk defa kendimi şanslı hissediyorum, daha önce bahsettiğim gibi bu iş olayı ile hayatım değişti. Yeni iş, yeni bir hayat oldu, adapte olma sorunu yaşamadım neyseki. Daha geldiğim gün bir evim ve bir ev arkadaşım oldu. Annemlerle ufak tefek ihtiyaçlarımı gördük ve onlar gittiler. Ertesi hafta dönüp evin eksiklerini ve benim eşyalarımı getirdiler. Ev dolu dolu bir ev haline geldi. Gerisi de zaten evden işe, işten eve modu. Hatta o kadar iyi yerleştim ki ilk gribimi geçirdim bile. Üstelik yalnız. Ailem olmadan atlatabileceğimi sanmıyordum ama iyiyim şimdi :D Biraz öksürük devam ediyor ama onu da önümüzdeki günlerde atlatırım inş.

Yeni hayatımda yalnız başına getirdiğim ilk hafta sonu bu. Çok uzun gelmiş olmalı ki blog yazacak zaman bile bulabilmişim kendime :D Sıkıcı demiyorum, bu haksızlık olur.

Yeni zıpalarımdan bahsedeyim. İki okula birden gidiyorum bu sene, kendi okulum çok rahat, zıpalar çok akıllı, saygılı, çalışkan... çok sevdim onları, hemen kaynaştık. İsimleri öğrendim (sayılır) ama diğer okulda hiç öyle değil, hep çocukları fırçalamakla geçiyor derslerim. Kalabalıklar, bir sürü kaynaştırma öğrencisi var. Onlarla ilgilenmek çok zormuş. Oraya gittiğim günler dersaneyi çok özlüyorum, niye geldim ki zalak gibi diyorum ama diğer okula gidince bu düşünceden uzaklaşıyorum. Neyseki sevdiğim okul benim asıl okulum, seneye de orda olacağım her hangi bir aksilik çıkmazsa.

İlk maaşımı geçen hafta aldım, faturalarım, kredi kartlarım, kira, yakıt derken kuş kadar bi maaş kaldı :D Bu harcamaları planlayıp ona göre harcamak lazım, artık ev geçindiriyoruz kolay mı? :D Para biriktirmem lazım, araba almak istiyorum.

Bu arada internetten printer sipariş ettim, kargo talihsizliğim umarım burda da kendini göstermez. Acil bir ihtiyaç benimki, ondan hemen bir sinirle işten gelir gelmez internete girip sipariş verdik. Bu defa kabak mavi bilgisayarın başına patlar. Hiç gözlerinin yaşına bakmam :P

Neyse şimdilik bu kadar, yeni gelişmeler olursa yazarım ;)
Hoşça kal günlük :P

Wooooww

2008-02-27T20:36:00.003+02:00

Söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum, inanılmaz derecede mutlu ve şaşkınım. Şans kavramı benden çok uzak bir kavramdır, hayatım boyunca elde ettiğim hiçbir şeyi şansımla elde etmedim, hep çaba sarfetmek zorunda kaldım. Hayırlısı her şeyin. Bugün ise durum farklı. 1 haftada tüm hayatım fırsatlar dizisi haline geldi. İşlerim rast gitmeye başladı. Süper bir duyguymuş. :)

Efendim dershaneyi bırakacağım günü, bu tempoya dayanamadığımı sırf zıpalarım için katlandığımı defalarca kez yazmıştım buraya. Bundan kurtulmak içinse çabalamaya başlamıştım. Bundan 15-20 gün önce bir banka için mülakata gitmiştim, bunu da bloga bir şeyleri göze almak adına çok tuhaf bir nokta olarak belirtmiştim. Bunu yaparken aklım da MEB'in ocak atamalarındaydı. Evet bu pazartesi atama sonuçları belli oldu. Ankara'ya çok yakın bir ilin gayet hoş bir ilçesine atandım. Doğuya çıksa bile razı olup havalara uça uça gidebilecekken piyangodan çıkar gibi böyle bir yer çıkması süper oldu. Evraklarımı hazırladım, dersaneden istifa etmek için gittim. Hafta sonları gidiş geliş yapabilirim deyince h.sonu derslerine devam edebilirsin bizim için çok daha iyi olur dediler. Hoşuma gitti açıkçası, bu seneki zıpalarımı yarım bırakmak gözümü arkada bırakacaktı. Bunu düşüneceğimi söyledim. Ordaki programım nasıl olur bilemiyorum. Her neyse yarın yeni görev yerime yolcuyum, valizimi hazırlayayım derken bankanın web sayfasında sonuçları gördüm. Katıldığım mülakatı asil olarak kazanmışım. Yani önümdeki seçeneksizlik birden bire yerini birçok seçeneğe bıraktı. Şaşkınım.

Şimdi buna nazar değmesini falan istemiyorum ama önüme serilen fırsatlar için ne kadar şükretsem az gelir gibi geliyor. Darısı diğer işlerdeki çıkmazların başına. Umarım o çıkmazlar da fırsatlar dizisi haline döner.

Ha bu arada bankacılığı kabul etmeyeceğim, öğretmenliği seçip gidiyorum. Kendinize iyi bakın tam Ankaralı olarak uyuyacağım son geceye kendimi teslim etmek istiyorum. Bundan sonra artık yarım Ankaralı sayılıyorum.
Hoşça kal Ankara. Merhaba yeni hayat!

100 Yıl Uyumak

2008-02-22T12:00:00.002+02:00

Uykum var. Mümkünse masaldaki gibi tam 100 yıl uyumak istiyorum. Önümde aşılması gereken engeller kalmayıncaya dek uyumak. Üstelik rüya bile görmeden. Film gibi stüdyosunda gülpembenin enstrumantal versiyonuyla uzayan ve sıkan dakikaları geçirmek zorundaymış gibi hissediyorum. Bundan kurtulmanın tek bildiğim yolu da uyumak!

Gidip biraz uyumaya çalışayım, hoşça kal günlük!

Şubat

2008-02-13T12:33:00.002+02:00

Evet bir şubat tatili de böylelikle bitti. Herkes işine gücüne döndü. Yağızlar burdaydı, pazar günü gittiler. 2 hafta boyunca onun sesine uyanmanın keyfini çıkardım. O kadar sevimli geliyor ki. Sanırım bize çok sevimli geliyor, diğer hiç bir çocuk güzel gelmiyor, aynı tadı vermiyor. Yağız da muhtemelen diğer insanlara sevimli gelmiyordur. Bu göreceliliği anlamak gerçekten çok zor. :D Onu şimdiden özledik, kameradan görmek el sallamak istiyoruz. Öpüceeemm deyince yüzünü uzatması gözümüzün önünden gitmiyor. En kısa zamanda tekrar tatil falan olmasını istiyoruz. :)

Tüm bunların dışında bir şey dikkatimi çekti. Şubat ayı depresyon ayı mıdır? Tanıdığım herkes ya depresyonda, ya depresyonun eşiğinde. Mutsuz yani. Ben de sanırım biraz sarsıldım bu şubatta. Zor kararlar, dönemeçler çıktı karşıma. Her şeyin hayırlısını dilemekten daha büyük bir atılım yapamadım maalesef. Kararlar beni her zaman zorlamıştır.

Bankacılık işi için Trabzona mülakata gitmiştim. Henüz mülakat sonuçlarıyla ilgili bir gelişme yok, öğretmenlik için ise atamalara başvurdum. İnşAllah öğretmenlik işi olur ve ben çektiğim işkencelerden kurtulurum. Sade, huzurlu ve sevgi dolu bir hayat istiyorum daha fazla değil.

Haa bir de bu şubatın bir an önce bitmesini diliyorum.

Karar Vermek Zor

2008-02-02T23:21:00.000+02:00

Son yazımda çok zor bir kararın eşiğinde olduğumdan bahsetmiştim. Şimdi bu karara adım adım yaklaşırken içimdeki korku da giderek büyüyor. Bir başka şehirde bir başka iş. Hem de hiç bilmediğim bir iş. Öğretmenliği bu kadar severken, o kadar uzakğa bir başka meslek yapmak için gidilir mi? Bilmiyorum. Şansımı denemek istedim sadece. Bugün uçak biletlerini aldık. Mülakat için gideceğim. Olup olmamasını istediğimden emin değilim. Sadece kaderime gidiyorum. 5 yıl orda kalmayı kabul ederek gidiyorum. Öğretmenlikten yani çok sevdiğim zıpalarımdan vazgeçerek gidiyorum. Olur mu olmaz mı bilmiyorum ama oraya gitmek tüm bunları göze almak demek.

İşin bir başka boyutu da o benimle gelemiyor. Böyle bakınca bir yıl umutla beklediğim, kavuşmak için gün saydığım, özlediğim kişiden uzak 5 yılı da göze aldım. Yıllar sonra arkama baktığımda şöyle de bir fırsat çıkmıştı karşıma ama ben gitmemiştim dememek için gidiyorum. Her şeyin hayırlısı olur inşallah. Çok zormuş. Karar vermek, bir şeyler için çaba harcamak. bir şeyleri göze almaya çalışmak gerçekten çok zormuş.

Bir düzene oturtmaya çalıştığım hayatımı iyice karmaşık bir hale getirdim. O kadar canım sıkkın ki. Nasıl içinden çıkacağım konusunda hiçbir fikrim yok. Öyle işte...

Yazmak istedim sadece. Ne yazdığıma dikkat etmeden içindeki kararsızlığı, korkuyu ve hüzünü kusmak istedim.

Melancholy Again

2008-01-23T19:45:00.000+02:00

Günlerdir bir şey yazmıyorumlu bir giriş yapmayalı da çok olmuştu. 10 gün önce çok özel bi post yazmıştım. Sonrasında çok karmaşık ve çok muhteşem bir sürü şey daha oldu. Şimdi onlardan bahsetmeyeceğim, çünkü güncelliklerini kaybettiler.

Şu an oldukça sinirliyim. Hayatta bir şeylere sahip olmak için ne kadar çabalarsan o senden o kadar kaçıyor. Çok saçma. Karar vermeye çalışmak, hayatının geri kalanı için bir şeyleri riske etmek, en azından bunu düşünmek o kadar zor ki. O kadar zormuş ki. Bunu tekrar tekrar kendime ispatlamaktan yoruldum.

Ve yıllar sonra tekrar gücümü kaybettiğimi hissediyorum. Umarım kötü şeyler olmaz. Yanlış şeyler söylemekten korkuyorum.

life has betrayed me once again,
i accept that some things will never change.
...
i admit i've lost control.

Cap ou pas cap?

2008-01-13T22:21:00.000+02:00

Cap!

Geçmeyin Yıllar

2008-01-05T22:57:00.000+02:00

Bayramdı, yılbaşıydı derken geldi çattı bizim doğum günü. Doğum günlerimin berbat geçtiğini yazarım hep buraya, 5 Ocak felaketi olarak her biri hafızamda yer etmiştir. Lakin bu defa zıpalar çok hoş bir gün yaşattılar :) Gerçekten iyi ki varlar. Onları seviyorum. Ama doğum günlerini sevmiyorum. Hele bundan sonra daha da bir soğumuş hissediyorum kendimi, yıllar hiç geçmesin istiyorum. :D

Sadece şunu söyleyebilirim. İyi ki doğdum. İyi ki hayattayım. :)

Neyse... doğum günümde bir şeyler karalamak istedim. Artık blog eskisi kadar çekici gelmiyor. Eskiden zevkle yazdığım günlük zamanla sanki bir yükümlülük halini aldı, şimdi ise yükümlülük bile duymuyorum. Sanırım içimdeki his böylece küçülüp küçülüp kaybolacak. Yazma yetimi kaybetmiş de olabilirim. Hadi hayırlısı :D

Triple Bayram Sevinci

2007-12-20T10:06:00.000+02:00

Biraz nostaljik olsun, aklımızda çocukluğumuzdan kalan değerli şeyleri hatırlayalım istedim.

Herkese mutlu bayramlar. :)

Teşekkürler

2007-12-18T22:03:00.000+02:00

Aslında bugün yeni bir karanfil alacaktık, fotoğrafını çekip buraya koyacaktım. Hani geldiğini daha şiirsel anlatamam diye. :) Ama sanırım şaşkınlık, heyecan falan gibi şeyler ilk esnada unutturdu. Giderken alırız diye erteleyince de alamadık tabii, otobüse yetişmemiz gerekti :)

Şimdi de bu planımı anlatarak ilerde yapma olasılığımı iyice azalttım. :D Neyse önemli değil artık. Önemli olan her şeyin çok güzel olması, hayal ettiğimiz gibi, hatta hayal ettiğimizden daha da iyi.

Dönüş

2007-12-16T22:18:00.000+02:00

Takvimde üstü çizilmemiş gün kalmadı dön artık.

Duo

2007-12-14T21:54:00.000+02:00

Herkesin aksine cumalardan nefret ediyorum. Cuma geceleri uyuyamıyorum. Cuma geceleri gelince ayaklarım sızlamaya başlıyor. Ben en çok pazartesileri seviyorum arkadaş. Hele bu pazartesiyi daha bir çok seviyorum. :) Öyle işte...

Bugün kuaföre gittim. Kuaförlerden nefret ettiğimi daha önce yazmış mıydım? Evet hepsinden nefret ediyorum. Yaw bi tuhaflık yok mu, benim bildiğim kadınlar canları sıkkın falan olunca kendilerini iyi hissetmek için gitmez mi kuaföre? Bende pek işe yaramıyor, ne zaman gitsem uyuz oluyorum. Değişik tarifler uygulamaya can atan ev hanımları gibiler. Bırak kardeşim ben saçımın modelinden memnunum neden her gelişimde, bu defa gel şöyle yapalım, yok efendim çok klasik oldu artık bu model sende. Sana ne yaw benim saç şeklimden, ben hoşlanıyorum bu halinden. Bırak da ben karar vereyim ne yapacağımıza. Zaten ısrarı üzerine gölge yaptırmayı kabul ettim, Kadıköyde çiçek satan kızlarınkine döndü saçım. Şimdi de gel boyayalım diyor. Saçlarım sepsert oluyo istemiyorum diyorum ısrar ediyor, sert olmazmış boya, gölge sert olurmuş. Bak bak o zaman neden söylememiştin. Yok dedim, ben sorunlu bir müşteriyim uğraşma benim saçlarımla. Estafurullah, sen mülayimsin canım diyor. Oldu... Sinir oldum bak akşam akşam. Değiştireceğim kuaförü en kısa zamanda ama önce bi fizibilite çalışması yapmalıyım, işe ya da eve yakın ayak üstü ve tavsiye üzerine gidebilecek bir yer olsun. Bakalım hele...

Ordan çıkarken boncuk kolyeler falan satan bir mağazaya girdim. Bir sürü şey beğendim ama kullanabilir miyim bilemedim. Aklımda kaldı, bir ara arkadaşlardan birini alıp gideceğim. Karar vermemde yardımcı olur. Aslında renk renk boncuklar alıp kendim yapmak istiyorum ben yaa, keşke bayramda ablamlar gelse de ablamla çıkıp baksak biraz. O anlar o işlerden, bi ara yapıyordu. O yapıyordu ben el koyuyordum zaten. Son zamanlarda ablamdan pek hayır yok, tüm hayrını yağız görüyor :D Zıpa da öyle tatlı olmuş ki, kaçırıyoruz hep bu zamanlarını, webcamden görebiliyoruz sadece. Telefonda konuşuyoruz bazen, o konuşuyor, bir şeyler anlatıyor ama ben daha onun dilinden anlayamıyorum. Oysa ciddi ciddi anlatıyor, merak da ediyorum açıkçası ama dilimizi öğrenene kadar sabredeceğiz artık. :D

Yeter göndereyim artık yazıyı, yarın iş var malum. Yoğun ve yorgun haftasonu... En acilinden uyumam lazım. İyi geceler günlük!

:(

2007-12-11T12:29:00.001+02:00

Hay benim bağışıklık sistemime, hay benim akyuvarlarım olacak o zibidilere, hay öğrencilerim olacak o eşek zıpalarına...

Hastayım ben yaa, olacak şey mi şimdi. Bağırmaktan boğazım feci şekilde tahriş olmuş. Öyle ki doğru düzgün yutkunamıyorum. Öyleyken de tabii mikroplar bunu fırsat bilip hemen yerleştiler canım bademciklerime. Üstelik bu hafta da bakteriler ve virüsler konusunu işlemiştik. :/ Bakın vücut direncinizi yüksek tutmazsanız endospor hale geçmiş bakteriler ve virüsler havada uçuşuyorlar bunları sürekli soluyoruz vs. diye olayı ciddi ciddi anlatmıştım. Oysaki bi hoca olarak önce kendimin yapması gereken bir şeydi bu. Zaten bendeki bağışıklık sistemi bağışıklık sistemi değil ki. Bazen neden var hiç anlamıyorum :/

İnşAllah en kısa zamanda iyileşirim. Hem de öyle kısa bi zaman ki maksimum 5 gün. ;) Gidip hemen dinlenmeliyim. Hoşça kal günlük. Kendine iyi bak aman hasta falan olma bi de seninle ilgilenemem :P

Kaç Gün?

2007-12-05T10:02:00.000+02:00

Alışverişe karşı hala içimde bastıramadığım bir arzu vardı. -dı evet doğru yazdım, çünkü onu doyuracak şeyi dün iş çıkışında aldım :) Bu yazıyı da onunla yazıyorum. Evet kendime yeni bir bilgisayar aldım. Satın aldığım mutluluğun boyutlarının nasıl katlandığını siz tahmin edin artık. :P

Neyse söyleyeceğim şey o değil. Çok heyecanlıyım, gün sayısı oldukça az kaldı. Tek basamaklı sayılara düşmek üzereyiz. Buraya 3 basamaklılardan geldiğimizi düşününce insan biraz daha farklı bir heyecan yaşıyor. Son dönemki yazılarımda hep beklemekten bahsediyorum. Umarım bundan sonra işler yolunda gider de hiçbir şeyi beklemem. Her şey kendiliğinden oluverir.

Şu sıra herkes bana kaç gün kaldığını soruyor. Hatta kimi arkadaşlarım selam vermeden önce "kaç gün?" yazıyorlar msnden. :D Ben de sayaç gibi anında cevap veriyorum. Her günü onlarla birlikte geriye sayıyoruz sanki. Ama desteği için teşekkürü hak eden sadece 1 kişi var. O da heralde kendini biliyordur, burdan deşifre etmeye gerek yok, yani henüz yok ;) Ama çok az kaldı! :)

Psychedelic

2007-12-04T11:02:00.000+02:00

Alışveriş merkezlerinde ve mağazalarda arkada eşlik eden müziğin insan psikolojisinde yıldırma, sıkma, galeyana getirme, sinirleri alt üst etme gibi yan etkileri var bence. Mağazanın içindeki kendine has 'alışveriş yapan kadın sesi' bile seçtikleri müziklerden daha dinlendirici geliyor, isterseniz deneyin. Seçilen müziklerde paradoksal bir melodi art arda çalıyor, beynin içinde büyüyor büyüyor, kendini dışarı atasın geliyor. İşte bu tekdüzelik insanı agresifleştiriyor. Sanırım marketing politikalarından biri bu. Çünkü agresifleştikçe kendini dışarı atmak yerine alışverişe veriyorsun. Oyuna gelmemek lazım. Peki bir çözüm düşünürsek ne yapabiliriz?.. Sanırım bir walkmanle kendi dinlemek istediğimizi kendimiz seçmeliyiz. Deneyin, tavsiye ediyorum.

Dün biraz yorgun uyandım, malum hafta sonu yorgunluğu. Öyle ki gün boyu başımın ağrıma olasılığı oldukça yüksekti ve bu hafif hafif kendini hissettirmeye başlamıştı. Bir önceki günden kafam şişmiş, çocukların verdiği beyin uyuşması etkisi nedeniyle akşamdan kamayım :P E o kafayla insan nereye giderse gitsin ister istemez sese karşı duyarlı oluyor. Yalnız şunu farkettim ve bunun sese duyarlı olmamla kesinlikle bir ilgisi yok. Dün mangonun iki ayrı mağazasını gezme fırsatım oldu. İkisinde de aynı iğrenç, sıkıcı, cinnet geçirtici müziğin art arda çalınması sizce bir tesadüf müdür? Bence tamamen kasten seçilmiş bir müzik olmalı. Kötü... Bunu kınıyorum.

Anlaşılacağı üzre bir çok şeyi analiz edebilecek kadar uzun alışveriş yaptım. Dün çılgınlar gibi dolaştım, bir sürü para harcayıp biraz mutluluk satın aldım :) İnsan kendini gerçekten iyi hissediyor. Üstelik hiç de yapay ya da geçici değil bu mutluluk. Yüzün için satın aldığın o kocaman gülümseme hatrı sayılır bir süre seni idare ediyor. Tabi bu aldığın şeylerin parça adediyle doğru orantılı olarak değişiyor. Üzerine tez yazılası bir konu, fazla uzatmayayım. Kim bilir belki yazılmıştır bile.

Yazdım

2007-11-30T18:52:00.000+02:00

Bu aksam yazmak zorunda hissettim kendimi. Halbuki çoğu zaman böyle hissetmem, yazmak istemeyince yazmam. Ama şimdi bir an önce yazıp uyumak istiyorum. Sadece kasım da bitti demek için bile yazmaya değer diye düşünerek içimden gelen 'hisse' hayır demiyorum. :)

Kitap okuyorum şu sıra, internette fazla takılmak yerine yatağıma uzanıp ya da kalorifere yaslanıp kitap okuyorum. Sonrası malumunuz üzere, uyuyakalıyorum :) Soru yazmam gerek ama sanırım erteliyorum. Ertelememeye dair kendime yüzbinlerce kez söz vermeme rağmen yapıyorum bunu. Neyse bu defa kitabın sürükleyiciliğine verelim. Ama bu ay içerisinde yazacağım. Daha sonra vakit bulamayabilirim, konsantre olamayabilirim, kuvvetle muhtemel ki soru yazmak istemeyebilirim. Bu yüzden bir an önce çaresine bakmam gerek. Allah yardımcım olsun. Çok sıkıldım bu işlerden çookk.

Yazdın bitti mi çocuğum? Hadi bakalım doğru yatağına, kitabını oku ve yat uyu. :P