psychedelic pink

Sır

2011-03-09T18:19:00.003+02:00

Tam da yasaklandığın şu günlerde sana çok ihtiyacım var. İçimi dökesim, anlatıp anlatıp kurtulasım var. Söyleyesim var bu Midas var ya eşşşşşşeek kulaklı psikopatın tekidir!

Var işte bazı gerizekalılar, boşver...

Sadece Sana

2010-11-28T23:10:00.004+02:00

"Sen benim hayatta sahip olduğum en değerli varlığımsın" dediğinde kendimi çok şanslı hissediyorum.
"Ben uyumadan uyuma tamam mı?" dediğimde tamam deyip dayanamadığın uykuyu yenmek için gözlerini tavana dikip benim uyumamı beklediğinde, arada sırada gözlerimi açıp kontrol ettiğimde hala aynı şekilde beklediğini gördüğümde de kendimi çok şanslı hissediyorum.
Rahatsız olduğum gecelerde "gece hiç uyuyamadım aklım sana takıldı" dediğinde kendimi çok şanslı hissediyorum.
Tartıştığımız zamanlarda "bana kızdın mı?" diye sorduğumda, "artık sorma, ben sana kızmıyorum" dediğinde yine kendimi çok şanslı hissediyorum.

Sana şunu itiraf etmeliyim... ben seni senin beni sevdiğinden daha çok seviyorum.

Belki de

2010-11-06T21:43:00.003+02:00

Bazen hayatı boşu boşuna geçiriyormuşuz gibi geliyor. Kendimizi eğitmemiz gerek diye düşünüyorum. Okumak istiyorum, hem de dur durak bilmeden okumak. Sonra okumak için doğru kaynağa ulaşmakta yetersiz kalıyorum. Sanırım bir rehbere ihtiyacım var. İşte sırf bu yüzden yalnız olmaktan hoşlanmıyorum.

Okuldan çok sevdiğim bir arkadaşım var. Arada sırada okul dışında da görüşüyoruz, kitap alış verişi yapıyoruz. Ama konuşunca ne o bana, ne ben ona rehber olabiliyoruz. Bir rehbere ihtiyaç duyduğumuzda hem fikir oluyoruz. Sonra bu konudaki heyecan grafiğimiz düşüyor. Tabii bir süre sonra grafik tekrar yükseliyor. Bu böyle inişli çıkışlı bir grafik çiziyor.

Belki ilgisi yok ama küçük şehirde yaşamayı mesul tutuyorum bundan. Burada kapana kısılmış gibi bir duygu içerisindeyim. Eğer büyük şehirde olsaydım bu grafik bu kadar inişli çıkışlı olmazdı sanki. Tamam tam istediğim gibi bir evim, çok sevdiğim bir okulum var, ayrıca sevimli bir şehirdeyim ama sağlık, alışveriş ve kültürel aktiviteler konularında da çok çok çoookkk sınırlı bir yer burası. Hafta sonu bir alışveriş merkezine gidebilmenin ne kadar büyük bir nimet olduğunu hiç burada hissettiğim kadar hissetmemiştim. Kim bilir belki dönebiliriz Ankara'ya. Kim bilir?

O ve Ben

2010-10-21T20:21:00.002+03:00

Evliliğimizin 1. yılı geçtiğine göre uzun zamandır yazmıyorum demektir. Yazabilseydim, anlatabilseydim, uzun uzun güzel şeylerden bahsederdim. Her şeyin yolunda gittiğini, evliliğin de, evin de, her türlü sorumluluğun da hiç yorucu gelmediğini anlatırdım.

Her gün yeni şeyler yazsaydım okul muhabbetlerimizi eklerdim yazıma. Her gün doyasıya güldüğümüzü, hiç sıkılmadığımızı, illa ki cumaları sevinip hafta sonu için planlar yapışımızı anlatırdım.

Tabii tüm bunları yazmadım 1 yıldır ve neredeyse hiç bir blogu ziyaret etmedim. Zaman zaman bir şeyler yazmayı denedim ama şu sayfayı dolduramadım hiç. Doldursam da gönderemedim.

Bugün o günlerden biri değil. Bugün bir şeyler yazıyorum buraya ve diyorum ki hayat onunla yaşamaya değer. Onunla her şey çok güzel. Hiç bir zaman olmadığı kadar...

Yüksek Yüksek Tepelere Ev Kurmasınlar

2009-12-28T20:26:00.004+02:00

Ankara'yı özledim. Hiç bu kadar uzun süre uzak kalmamıştım sanırım. Yolları, köprüleri, ışıkları... dolmuşa binmeyi bile özlüyorum siz düşünün artık ailemi nasıl özlediğimi. Yağız zıpası artık Ankara'da tam saadete ereceğiz derken ben uzak düştüm onlara. Şimdi de hepten gurbetlik. Yollarımız tanıdık yerlere düşer mi kimbilir, vuslata erer miyiz?

Sakın memnunsuzluğumu dile getiriyorum gibi anlaşılmasın. Mutluyum. Sadece özlüyorum, bu da zaman zaman içimde depreşiyor. Öyle fotoğraflara bakıyorum. Anneme, babama, ablama... zıpacığıma dayanamıyorum bi de.

İlk Misafirler

2009-12-13T12:04:00.002+02:00

Misafir geldiğinde odamdan çıkmayıp internette takıldığım zamanları özlüyorum şu sıralar. Sanırım pek alışık değilim misafire ikramda bulunmalara :) Hele de misafir gittikten sonra kalan yiyecekler... Onları kendimiz yemeden nasıl tüketebiliriz henüz bulamadım. Aman az olmasın da artsa da olur diye düşünülüyor ama çoğu ziyan oluyor. Ziyan olsa daha iyi olacak belki de, onu yeyip kilo alma fikri daha ürkütücü geliyor. İlerde bu konuya bir çözüm bulmam gerekiyor. Şimdilik acemiliğime veriyorum. :P Umarım bu acemilik sürecinde fazla kilo almam :/

Naz

2009-11-12T22:24:00.003+02:00

O çalışıyor, hep çalışıyor, daha doğrusu hep çalışmak istiyor, eve girer girmez "çok çalışmam lazım, çok" diyor :D İzin veriyor muyum? Tabii ki hayır :D Çok çalıştırmamaya özen gösteriyorum. Bu akşam onu sohbet etmeye zorladım. Ona şarkı söyledim, zorla dinlettim. Uykusu geldi ama gözünü kırpmasına da izin vermedim. :) Sıkıldın mı diye sorduğumda sıkılmadım dedi ama zaten sıkılmasına da izin vermedim. Bayaa nazlıyım. Bilen bilir üstüme yoktur o konuda :D

İlk Post

2009-11-07T23:37:00.003+02:00

Yazmadığım günlerin hepsini gün gün aktarmış olmayı çok isterdim. Çok yoğun ve heyecanlı günler geçirdim tahmin edileceği üzre. Yorgunluğu da unutmamak gerek. O kadar yorgunluğun ardından kendimizi evimize attık. 3 gün sonra da soluğu İstanbul'da aldık. 5 günlük bizce kısa bir sürede o kadar yeri nasıl gezdik o kadar güzel şeyi nasıl sığdırdık bu süreye şimdi düşününce inanılmaz geliyor.

Evimizi özlemiş olarak döndüğümüzde daha da yoğun günlerin bizi beklediğini biliyorduk. Hemen işlerimize başladık. Okul, öğretmen arkadaşlar, öğrenciler hepsini çok sevdim. Eski okulumdan belki 100 kat daha iyi bir yer, daha iyi bir arkadaş ortamı. Ne kadar şükretsem az.

İş-ev olayını birlikte yürütmenin zor olduğunu daha önce keşfedememişim sanırım. Keşke daha antrenmanlı olsaymışım :D Çok zor geliyor. Gerçi her şeyi birlikte yapıyoruz. O da sanki ev işleri sadece benim görevimmiş gibi hissettirmiyor sağ olsun. Ama her ikimizin iyiliği için de temizlik için birini bulmak süper olacak. Soruşturacak - referans alacak çok fazla kişi yok yeni şehrimizde maalesef :) Kendi çabalarımızla aşarız umarım tez zamanda.

Yazacak anlatacak çok şey var diye düşünürken bir anda tıkandım kaldım. Şimdilik bu kadarını göndereyim, daha sonra devam ederim artık. :D

05 Amasya

2009-09-15T23:55:00.002+03:00

Amasya'da mutlu bir hayat için son 10 gün :) Şafak ise 05 Amasya ;) İnşallah her şey yolunda gider. Onu inanılmaz derecede çok özledim. Evimizi görmesi için sabırsızlanıyorum. Birbirine benzer cümleler kuruyorum farkındayım. Az kaldı bitecek Allahın izniyle.

Yarın Ankara'ya gidiyorum. Artık yalnız dönmeyeceğim inş. Evdeki son düzenlemeleri de yapıyorum, geldiğinde bulmak istediğim gibi... daha doğrusu bulmamızı istediğim gibi :)

Yine kısa bir post olsun. Durum statik. Her şey yolunda. Çok şükür...

06 Ankara

2009-09-14T23:12:00.000+03:00

Çok şükür şafak tanıdık bir yere uğradı, hem de memlekete :)
Evimiz hazır ancak evimizi yuva yapacak detaylar henüz gelmediler. Az kaldı bekliyoruz. Heyecanla ve sabırsızlıkla. Dua ediyoruz çabuk geçsin günler diye. Sağ salim kavuşmaktan başka dileğimiz yok. Günler de böyle geçiyor iyi ki de geçiyor :)

Hayal kurmak gerçekten çok keyif verici, heralde daha da keyif verici olan bu hayallerin gerçekleşmesi olacak.

Bekliyoruz...

Hoşgeldin Şehr-i Ramazan

2009-08-23T13:59:00.003+03:00

Ramazan geldi, bu demek oluyor ki sayılı günler 30'un altına indi. İşte yine burdayım, o kadar çok yeni ve güzel şey var ki hangisinden başlayayım bilemiyorum. Şurdan başlayayım... Tayinim çıktı, hem de 1. tercihime. İl merkezinde olmasa da yakın bi ilçede. Ne kadar sevindiğimi kelimelerle ifade edemem. :)

Ev tuttuk ve ufak tefek eşyaları bir panelvan tutarak taşıdık. Beyaz eşyalar da geldi. Ev çok güzel, tam hayal ettiğim gibi. Eşyaların bir kısmı daha gelmedi, onları mobilyacı gönderecek. Okul açılmadan inş. ev tamamen yerleşmiş olacak. Sonrası da zaten bayramı beklemekle geçecek.

Davetiyelerimiz hazır. Amasya'ya gitmeden önce dağıtmamız gerekiyor, çünkü okul açılınca tekrar buraya gelemem. Gelinlik provam var bu süreçte sadece onun için Ankara'ya gelirim. Bu arada gelinlik de çok güzel oldu, henüz bitmiş halini görmedim ama bitmişe çok yakın bir haldeydi. Tam istediğim gibi yapmış sağolsun gelinlikçi. Zaten tüm bu işlerim bitsin bir memnunluk, memnunsuzluk listesi hazırlayacağım ve bloga yazacağım. Bir çok forumda da paylaşacağım bunu. Çok kızgın olduğum firmalar var. Deneyimleri paylaşmak gerekir değil mi :)

Verdiğim kilo 7,5 oldu ki bu artık normal sınıfından zayıf sınıfına geçmiş olduğumu gösteriyor. Devam ediyorum çünkü bırakırsam kilo alırım diye korkuyorum, en azından düğün bitene kadar bu düzen devam edeyim sonra kilo alsam da çok problem değil :D Zaten ramazan geldi, diyet listesi değişti. İnsan ister istemez aç kalıyor ve de çabucak doyuyor. Bu sene ramazan geçmesini en çok istediğim ramazan olarak da günlüğün sayfalarına geçmiş bulunsun :D

Diyet Listesi

2009-08-04T12:54:00.002+03:00

1700 k.cal'lik diyet

Her ne kadar 1700kcal dese de ben biraz düşürdüm sanırım. 2 porsiyonları 1 porsiyona indirdiğim oluyor.

Sabah kalkar kalkmaz 2 bardak ılık su içilecek (ben içmedim)
Kahvaltı:
•Açık şekersiz çay veya bitki çayı
•70 gr yarım yağlı beyaz peynir veya 50 gr kaşar peyniri (ben kaşar peyniri tercih ettim Ca miktarı daha fazla olduğu için)
•3 ince dilim kepek ekmeği (75 gr) (ben 1 dilim kepek ekmek yedim)
•Salata (başlarda domates, salatalık yiyordum ama sonra sıkıldım bıraktım)
Üzerini giymeden önce 40 kez zıplanacak. (ip atma) (yapmadım)

Kahvaltıdan 3 saat sonra

Ara öğün: 2 Porsiyon meyve veya 1 cup (200 gr) sütlü tatlı (tercih edildiği takdirde bir sonraki öğünden 1 cup süt ve 1 dilim ekmek yenmeyecek)

3 saat sonra

Öğle Yemeği:
•100 gr ızgara köfte veya 100 gr tavuk göğsü veya 100 gr balık (levrek,çupra,light ton balığı) veya 100 gr ızgara biftek veya 100 gr beyaz peynir veya 80 gr kaşar
peynir veya 3 yumurta ve 3 domatesle yapılmış menemen (gün içinde başka domates yenmeyecek) veya 1 cup etsiz z. yağlı kurubaklagil ve ½ cup (100gr) pirinç yada bulgur pilavı)
•1 cup süt (200 gr) veya 1 cup yoğurt (arada sırada yiyorum)
•50 gr kepek ekmek veya 4 yemek kaşığı makarna (ben 1 dilim kepek ekmeği yedim)
•Salata (1 tatlı kaşığı zeytin yağlı) (limon,nar ekşisi yada sos olmayacak) (ben z.yağı eklemiyorum çoğu zaman)

3 saat sonra

Ara öğün: 2 porsiyon meyve veya 2 cup sade dondurma (tercih edildiği takdirde bir sonraki öğünden 1 cup süt ve 2 dilim ekmek yenmeyecek)

3 saat sonra

Akşam yemeği:
•1,5 cup (300 gr) sebze yemeği
•1 cup süt veya yoğurt (arada sırada yiyorum)
•50 gr kepek ekmek veya 1 cup mercimek yada şehriye çorbası (ben 1 dilim kepek ekmeği yedim)
•Salata (1 tatlı kaşığı zeytin yağlı) (havuç,turp,mısır,kırmızı lahana,taze kırmızı biber hariç) (ben z.yağı eklemiyorum çoğu zaman)

3 saat sonra

Ara öğün: 2 porsiyon meyve

Köfte Tarifi: 1 kğ hiç yağ olmayan kıyma içine 2 ince dilim ekmek,1 yumurta,soğan ve istenilen miktarda baharat.
Sebze yemeği tarifi: 1 kg sebze için 2 yemek kaşığı zeytin yağı, 1 tatlı kaşığı salça ile hazırlanır.
Kuru baklagil yemeği tarifi: 2 yemek kaşığı z.yağı ile 300 gr kurubaklagil pişirilir, 1 t.kaşığı salça eklenir.

Prensipler

Günde 6 ila 8 bardak su içilecek. (ben 3 lt su içiyorum)
Süt ve peynir yarım yağlı olacak.
Domates günde 300 gr’ı aşmayacak şekilde tüketilecek
Bezelye,bakla,enginar,kereviz,pırasa,börülce,brüksel ve kara lahana 0.75 cup tüketilir.

YASAK YİYECEKLER
PATATESSS!!!, Havuç, ciğer, simit, şeker, bal, marmelat, kakaolu fındık ezmesi, kuru yemişler, cips, kola, kek, pasta, börek, çörek, pizza, gözleme, enerji içecekleri, salep, hazır meyve suları, balıklardan somon, tekir, sardalya, havyar, palamut, kılıç, kalakan, çinekop, lüfer, alabalık, hamsi, istavrit etli yiyeceklerden sucuk, salam, sosis, pastırma, kavurma Yağda kızartılmış bütün yiyecekler.

Meyve Değişim Tablosu
1 porsiyon (Yaş meyve) Bir ara öğünde 2 katı yenecek
Elma (106 g, 1 küçük)
Muz (52 g-1/2 adet)
Kayısı (140 g - 4 adet)
Kiraz (82 g -12 büyük)
Çilek (186 g -10 adet)
Kivi (91 g - 1 büyük)
Erik (132 g - 3 adet)
Kavun (161 g)
Karpuz (200 g)
Nektarin (136 g -1 adet)
Şeftali (132 g -1 adet)
Portakal (131 g -1 adet)
Mandalina (168 g - 2 küçük)
Armut (93 g -1 küçük)
Greyfurt (120 g -1/2 adet)
Ananas (116 g)
(Kuru meyve): Üzüm (20 g - 2 çorba kaşığı)
İncir (28 g -1% adet)
Kayısı (24 g - 3 adet)
Şekersiz meyve suları: Portakal suyu (124 g -1/2 bardak)
Greyfurt suyu (124 g -1 / 2 bardak)

*1 porsiyon meyve grubunda 15 g karbonhidrat ve 60 kalori
vardır.

Akşam yemeğinden 1,5-2 saat kadar önce tempolu yürüyüş yapıyorum 3km'den fazla yürüyorum biraz da parktaki spor aletlerinde çalışıyorum toplam 1 saati tamamlamaya özen gösteriyorum.

Rica

2009-07-28T21:38:00.003+03:00

Bir stres aldı ki beni günlük sorma gitsin. Blogumu bir vesile okuyan herkesten dua rica ediyorum. Eş durumu tayinimin çıkması için buna çok ihtiyacım var. Heyecan, stres, sabırsızlık, özlem, endişe, korku daha aklıma gelmeyen bir sürü duygu birbirine karıştı. Dolayısıyla ben de bazen neşeli bazen öfkeli oluyorum.

Rejim süper gidiyor. Buraya yazarım uyguladığım listeyi bir ara. Listeli diyetler hep zor gelmiştir ama bunda ya da bu defa hiç zorlanmadım. Neredeyse hiç aç kalmadım. 3 saatte bir, ana öğün - ara öğün şeklinde yiyorum, akşamları da 1 saat hızlı tempo yürüyüş yapıyorum. Yaklaşık 1 ay oldu dersek verdiğim kilo tam olarak 5,5 kilo. Bizimkiler daha fazla devam etmemem konusunda ısrar ediyorlar ama bu şekilde biraz daha devam edebilirim. Hatta bu şekilde hayatım boyunca devam edebilirmişim gibi geliyor. Bu şekilde kendimi daha sağlıklı hissediyorum.

Bu arada spor yanında alışveriş olayını da atlamamak gerek :) Mutfak için aldığım perde çok güzel. Aslında en güzeli yemek masası için aldığım masaörtüsü. :) Her şey için o kadar sabırsızım ki. Evimi çok merak ediyorum, gözümde canlandırmaya çalışıyorum, hali hazırda bir ev tutulmadığı için o kadar zor oluyor ki. İnş. Allah bana evimde yaşamayı nasip eder. Tayin işi bi olumlu sonuçlansın, dünyanın en mutlu insanı olacağım. Tek ihtiyacım birazcık dua.

Şafak 55 Samsun

2009-07-25T21:31:00.002+03:00

Artık yeni memleketteyiz bundan sonraki durak 06 daha sonra da 05... Günler geçiyor günlük. Çok şükür geçiyor. Eksikleri tamamlıyorum, günlerin hızlı geçmesini sağlıyorum. Çok eğlenceli bir şeymiş insanın evi için alışveriş yapması. Gerçi Beyşehir'de bunu tatmıştım ama orası geçici olduğu için pek detaylı şeyler almıyordum. Şimdi baharat takımından çöp kutusuna kadar her şeyi düşünüyorum. :)

Tayin için çok az bir zaman kaldı inşAllah çıkar da bu eşyaları keyifli keyifli kullanırım. O zaman her şey tastamam olmuş olur. Allah yardımcımız olsun.

Dün çok kötü bir haber aldım. Beyşehirde okula gelip giderken bizi götüren servisin şöförü Alaaddin abi trafik kazası geçirmiş ve vefat etmiş :( inanılmaz derecede şaşırdım ve üzüldüm. Allah rahmet eylesin. Diyecek başka bir şey bulamadım.

O zaman şimdilik bu kadar yeter.

Şafak 66 Yozgat

2009-07-14T15:21:00.005+03:00

Son günlerde oldukça gerginim. Destek vermeyen cümlelerden şikayetçiyim. İnsanlar neden fikirleri pekiştirecek, destekleyecek cümleler yerine, karşı çıkan, reddeden cümleler kurarlar ki? Bu işleri çok iyi beceriyorsan organizatör ol biz de sana başvuralım, her türlü işlerimizi sen yap. Ben de kurtulayım sen de kurtul. İnsanda heves falan kalmıyor. Bırakın yaa. Gidemedik ki şu uzay mıdır ne zımbırtıysa.

Daha çok var di mi? Günler geçmek bilmiyor :(

79 Kilis

2009-07-01T17:35:00.003+03:00

Şafak sayar olduk gördüğün gibi. Plakalara yeni düştük teker teker sayacağız, bizim için de öğretici olacak. Bakalım...

Geldim Ankarada'yım. Rahatladım doğrusu... Beyşehire dair bir şeyi uzunca bi süre hatırlamak istemiyorum. İnş. ordan kurtulabilirim. İnşAllaaaaahhh!

Bilgisayarıma çay döküldü :( tamir edilmesi gerek. Yarın teknik servise götüreceğiz bakalım, inş. parça değişimi gerekmez, sadece temizler ve gönderir. Eğer bilgisayarıma bir süre el koyarlarsa kötü, çünkü ben onsuz 1 gün bile geçirmeye alışık değilim. Babamın bilgisayarı var şimdilk onla idare ediyorum ama gene de insanın kendi alışkanlıkları olmadan olmuyor. Çok üzgünüm.

Bugün uzun zamandır beğendiğim ve almayı düşündüğüm köşe takımını aldım. Böylece evimizin mobilya namına ihtiyacı kalmadı. Sadece halılar ve perdeler alınacak ki salon halısı dışında diğerlerini evi tuttuktan sonra almayı düşünüyorum. Şimdilik halılara bakıyorum sadece.

Bu arada rejimdeyim. Bıraktığın gibi değilim günlük, acilen onlardan kurtulmam ve eski formuma kavuşmam lazım :D Güldüğüme bakma canım çok sıkkın, hatta diyetisyene bile gitmeyi düşündüm, maksadım biraz da doğru beslenmeyi öğrenmekti ama düğün arifesinde her türlü giderden uzak durmak istedim :D Artık daha sonra gidip doğru beslenme sırlarını öğreneceğim. Kilo vermek için değil de kilo almamak için diyetisyene gitmek daha keyifli olur diye düşünüyorum. :P

Birazdan dışarı çıkıp yürüyüş yapacağım, hatta belki bisiklet sürerim. Şimdilik hoşça kal blog, gelişmeleri yazarım.

Çok Zaman Geçti

2009-06-26T14:10:00.002+03:00

Merhaba günlük,

Hiç bu kadar ara vermemiştim değil mi? Blogu açmayalı bile aylar oluyor. Arkadaşlarımın bloglarını da takip etmiyorum ne zamandır. Zaten çoğu yazmayı bırakmış. Heveslerin zamanla geçtiğini doğruladık sanırım. Artık yazsam da okunmayacakmış gibi bir his var içimde. Buna rağmen bir kaç gündür sana yazasım, içimi dökesim, sana her şeyi anlatasım var. Gene anlaşılması zor cümleler kurasım var. Özledim seni. :)

Michael Jackson'un ölmesi beni çok üzdü öncelikle onu yazayım. Çocukluğuma ait bir anı, bir dönem sadece başlangıç noktasına sahipken artık bitiş noktasına da sahip oldu. Böylece bir devri kapattık. Çok üzücü oldu. Az önce bir kaç tane klibini izledim, çocukça bir haz aldım izlerken. Buruktu biraz... Tuhaftı.

Senle görüşmeyeli neler neler oldu günlük. Öncelikle artık bir evlilik cüzdanına sahip olduğumu söyleyeyim. 3 Şubat'ta nikahımızı yaptık, şimdi o Bayburt'ta kısa dönem asker, döndüğünde düğünümüzü yapıp yeni evimize, yeni şehrimize gideceğiz inşAllah. Yeni şehrimiz Amasya oldu. :D Bir kaç yıl orda kalacağız gibi görünüyor bakalım.

Ben ağustosta eş durumu tayin isteyeceğim. İnşAllah çıkar da daha fazla burda kalmam. İnanılmaz derecede sıkıldım burdan, hiç sevemedim zaten. Çok az iyi insanla karşılatım burda. Bir daha il sınırlarına dahi girmek isteyeceğimi sanmıyorum. Okulum, iş arkadaşlarım, ilçe milli eğitim çalışanları hepsi çok zorluk çıkardı bana. Dershaneyi özledim. Çok fazla çalışıyor olsam da bunu severek yapıyordum. Şimdi bir takım prosedürler için saçma sapan bir yığın iş yapıyoruz ve bu beni çok sıkıyor. Mantıkla işleyen neredeyse hiçbir şey yok burda.

Torpil, sendikacılık, particilik, cemaatçilik hepsini burda gördüm ben. Benim için öğretici ve hatta deneyim kazandırıcıydı. Deneyimlerim de hep sancılı oldu. Buna da şükür diyeyim, yeni gideceğim yerde burayı aramak istemem.

Her neyse buraları geçeyim belki bir sinir anımda yine senle paylaşmak isterim, bilmiyorum, şimdi değil. Bir nevi askerlik yaptığımı varsayıyorum, geçecek hepsi. Hem asker yolu bekliyorum hem askerlik yapıyorum.

Salı akşamı Ankara'ya dönüyorum. Benim için uzun bir yaz tatili olacak. Bir sürü hazırlık yapılacak. Tayinim çıkar çıkmaz 1 hafta içinde göreve başlamam gerekiyor. O yüzden ağustos sonuna kadar ev ve eşya işlerinin tümünü halletmem lazım. Zaten tüm eşyalarımı aynı yerden aldım. Getirip her şeyi kuracaklar, çok fazla stres yaşamamayı umuyorum. Tüm bunları onsuz yapacak olmam biraz sıkıcı olacak. İyi tarafından bakmaya zorlarsam kendimi, ona süpriz olacak her şey. :D

Hayal kuruyorum bol bol, şu sıra yapmayı en çok sevdiğim şey bu. Evimizi düşünüyorum, oda oda kafamda tasarladım, döşedim. Banyodaki çöp kovasına kadar aklımda her şey. Hayal kurarken materyal kullanıyorum o derece. Alışveriş sitelerinin en yakın takipçisiyim. Sadece nevresim takımlarına bakmak bile bana inanılmaz derecede haz veriyor. Saatlerimi geçiriyorum denilebilir. İyi ki böyle siteler var, yoksa Beyşehir'de ne yapabilirdim bilmiyorum. Ev arkadaşımla bütün mobilya mağazalarının katolog ürünlerini model model, isim isim ezberledik. Piyasadaki fiyatlara hatrı sayılır biçimde hakimiz. İşte böyle bir yaşam formuna dönüştüm. :)

Bu arada ev arkadaşım yaklaşık 3 hafta önce evlendi. Onun eşyalarını dizdik. Her şey çok sevimli oldu. Çok güzel bir gelin oldu :) İnşAllah hayat boyu mutlu olur ve eşinden hiç ayrı kalmaz :D Şimdi en büyük duamız bu, nedeni de çok açık değil mi? Beklemekten çok sıkıldım. Burda aynı durumu yaşayan ya da yaşamış bir sürü insanla tanıştım. Hepsine sabır diliyorum.

Sevgiyle birlikte yaşadığımız evi de boşaltalı 1,5 ayı geçti. Başka bir arkadaşın yanına çıktım. Dilek de çok keyifli muhabbetler ettiğim bir arkadaşım. Allahtan ev arkadaşlarımla iyi anlaştım. Beyşehir'e başka türlü katlanmak namümkün.

Bekliyorum, gün sayıyorum, sabırsızlanıyorum, özlüyorum. Çok çetin dönemlerden geçiyorum anlayacağın. Şu günler bir an önce geçsin istiyorum. İşte böyle günlük, gene yazmaya çalışacağım. Şimdilik hoşça kal.

Eski Zamanlar

2008-10-14T22:04:00.003+03:00

Yeni bir döneme başladık üstelik 1,5 ay oldu değil mi? Gene bayaa uzun ara vermişim. Kapatsam olacak blogu. Söyleyecek anlatacak çok şey var ama biriktiğinden midir nedir yazasım gelmiyor. Bir kez daha yazmayı deneyeyim de hayırlısı bakalım :) Yaşadıklarımdan yola çıkarak yaptığım tespitlerden bahsedeyim biraz.

80'lere olan özlemin ne kadar saçma sapan bir özentilik olduğunu fark etmekteyim şu günlerde. 80'lerde nasıldı hayat hatırlayın... Ben söyleyeyim, sıkıcı pazar günleriyle doluydu, tek kanal vardı onda da pazar konserleri olurdu. Şimdi de öyle bi sürü kanal var ama hiç birinde izlenesi bir şey yok. Pazar günleri açık dükkan olmadığı için alışverişe çıkılmazdı değil mi? Hah işte temas etmek istediğim noktaya geldim. Ne biçim bir ilçe burası yaa, tek tük bakkallar dışında açık bir yer bulmak imkansız. Kapıya asma kilidi takan esnaf köyüne gidiyor pazarları. Bu memur kesimi bi tek h.sonları evde hani ne bileyim tüpü biter, suyu biter, bir şeyleri bozulur tamir ettirmek ister değil mi? Tüp biterse kaldın arkadaş! Komşulardan mis gibi yemek kokuları gelirken tost falan ye sen. Neyse hatırladıkça canım sıkılıyor. Aynı gün içinde hem tüp bitip hem de tv bozulunca... 2000'li yılları seviyorum ben galiba ya da şehir hayatını mı demeliydim? :P

Bu arada hala kömür yakılıyor burda, kömürden kar etmek için inatla kaloriferi yaktırmayan bir ev sahibine sahibiz. Meret de dolarla alınıyor, biz ne zaman taksitini ödeyecek olsak dolar fırlıyor, bu ne kardeşim böyle.

Köye gidip gelirken bindiğimiz servisten söz etmeyeyim bile :D Kaç model bilmem ama büyüğümüz olur, saygı duyarız. :P

2000'lerde insanlar geceleri ne yapar hatırlamıyorum, biz 10,5 olunca yatıyoruz. Şu an 10.31 olmuş, o halde ben ne duruyorum hala, gidip yatayım. Artık sonra yazarım :D İyi geceler günlük.

Yaşıyorum

2008-07-21T16:22:00.002+03:00

Yazmak eskisi kadar zevkli gelmiyor artık. Hatta bilgisayar başında saatler geçirmek de öyle. Gün boyu toplam 1 saatten fazla bilgisayar başında durmuşsam bunu başarı olarak görüyorum. Dolayısıyla bırak bloga bir şeyler yazmak takip ettiğim sıradan internet sitelerini bile açmadığım zamanlar oluyor.

İş konusunda da öyle. Çok değil, bundan 6 ay öncesine kadar kafamı işten kaldıramıyordum. Yapmasam bile yapılacak olan işler kafamı rahat bırakmıyordu. Oysa şimdi hiç bir işim de yok. Yaz tatilindeyim. Lise döneminden beri bu kadar sorunsuz bir tatil yaşamamıştım. Herkes öğretmenlerin yaz tatilinden bahseder ya şimdi yeni yeni anlıyorum ne kadar muhteşem bir şey olduğunu :D Tekrar işe adapte olmak çok zor olacak sanırım.

Nişanlılık süper gidiyor. Günlerimi onunla dolduruyorum. Beyşehir'e döndüğüm zaman için depoluyorum. Şu sıra tezi ve işi için kritik bir süreç geçiriyoruz. Onun işleri yoluna girdiğinde daha rahat oluruz sanıyorum. Düğün planları ise önümüzdeki seneyi gösteriyor. O askerliği ben de Beyşehir hizmetimi tamamlamadan cesaret edemiyoruz. Bakalım hayırlısı neyse o olsun. Evlilik tarihi uzakken planlar yapmak, çeyiz falan düzmek tuhafıma gidiyor. Sanırım aceleye gelecek hepsi, o dönem iki ayağım bi papuca girecek. Ama ne yapayım bir şey alacak olsak ya o ya ben "seneye kadar neler çıkar o hooo" deyip geçiştiriyoruz. Sanırım en akıllıcası para biriktirmek olacak. Ev arkadaşım da benden 1 ay önce nişanlandı, onun da düğün seneye inş. Onun bu konuda maşaallahı var, eve beyaz eşyaları depoluyoruz :D Gidiyor tabak çanak katalogları getiriyor. Bu vesileyle ben de bakıyorum ama pek girişimde bulunmadım almak için. Bende son dakkaya gelmeden çalışmıyor bu tip şeyler sanırım :D Herneyse bu mevzular uzun mevzular. Hiç girmeyeyim en iyisi. (Sanki benim de hiç boş vaktim yok ya :P )

Aslında yazmaya başlamadan önce söz edecek çok şey varmış gibi geliyordu. Şimdi tıkandım. En iyisi bunu göndereyim, bakarsın daha sonra yine yazarım. Ha şunu da ekleyeyim, rahattayım, hoştayım. Melankoliden uzağım ;)

2. Adım

2008-05-17T22:59:00.002+03:00

Biz nişanlandık.
:)

1. Adım

2008-05-10T22:38:00.002+03:00

Biz sözlendik :)

Haftaya aynı yer, aynı saatte görüşmek üzere.

Üşüyorum

2008-04-06T21:59:00.002+03:00

İçimdeki üşüme geciken bahardan mı, yoksa yalnızlıktan mı bilmiyorum. Sonbahardan kalmış kuru bir yaprak gibi titriyorum dalda. Güneş doğsa, sarsa her yeri, yeşerse tomurcuk, umut olsa. Üşümesem, üzülmesem; kurumasam, çatlamasam. Atık yalnız kalmasam.

3 Yaş

2008-04-03T17:42:00.001+03:00

Heyt be 3 yıl olmuş bloga başlayalı. Bunu arkadaşlarla yapacağımız mantı patisiyle kutlamalıyım :D

Hoşça kal yaşlı günlük! :P

Kendime Yeni Bir Ben

2008-03-23T13:59:00.002+02:00

Sana hiç bahsetmediğim yeni hayatımdan bahsedeyim. Uzun zamandan beri ilk defa kendimi şanslı hissediyorum, daha önce bahsettiğim gibi bu iş olayı ile hayatım değişti. Yeni iş, yeni bir hayat oldu, adapte olma sorunu yaşamadım neyseki. Daha geldiğim gün bir evim ve bir ev arkadaşım oldu. Annemlerle ufak tefek ihtiyaçlarımı gördük ve onlar gittiler. Ertesi hafta dönüp evin eksiklerini ve benim eşyalarımı getirdiler. Ev dolu dolu bir ev haline geldi. Gerisi de zaten evden işe, işten eve modu. Hatta o kadar iyi yerleştim ki ilk gribimi geçirdim bile. Üstelik yalnız. Ailem olmadan atlatabileceğimi sanmıyordum ama iyiyim şimdi :D Biraz öksürük devam ediyor ama onu da önümüzdeki günlerde atlatırım inş.

Yeni hayatımda yalnız başına getirdiğim ilk hafta sonu bu. Çok uzun gelmiş olmalı ki blog yazacak zaman bile bulabilmişim kendime :D Sıkıcı demiyorum, bu haksızlık olur.

Yeni zıpalarımdan bahsedeyim. İki okula birden gidiyorum bu sene, kendi okulum çok rahat, zıpalar çok akıllı, saygılı, çalışkan... çok sevdim onları, hemen kaynaştık. İsimleri öğrendim (sayılır) ama diğer okulda hiç öyle değil, hep çocukları fırçalamakla geçiyor derslerim. Kalabalıklar, bir sürü kaynaştırma öğrencisi var. Onlarla ilgilenmek çok zormuş. Oraya gittiğim günler dersaneyi çok özlüyorum, niye geldim ki zalak gibi diyorum ama diğer okula gidince bu düşünceden uzaklaşıyorum. Neyseki sevdiğim okul benim asıl okulum, seneye de orda olacağım her hangi bir aksilik çıkmazsa.

İlk maaşımı geçen hafta aldım, faturalarım, kredi kartlarım, kira, yakıt derken kuş kadar bi maaş kaldı :D Bu harcamaları planlayıp ona göre harcamak lazım, artık ev geçindiriyoruz kolay mı? :D Para biriktirmem lazım, araba almak istiyorum.

Bu arada internetten printer sipariş ettim, kargo talihsizliğim umarım burda da kendini göstermez. Acil bir ihtiyaç benimki, ondan hemen bir sinirle işten gelir gelmez internete girip sipariş verdik. Bu defa kabak mavi bilgisayarın başına patlar. Hiç gözlerinin yaşına bakmam :P

Neyse şimdilik bu kadar, yeni gelişmeler olursa yazarım ;)
Hoşça kal günlük :P

Wooooww

2008-02-27T20:36:00.003+02:00

Söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum, inanılmaz derecede mutlu ve şaşkınım. Şans kavramı benden çok uzak bir kavramdır, hayatım boyunca elde ettiğim hiçbir şeyi şansımla elde etmedim, hep çaba sarfetmek zorunda kaldım. Hayırlısı her şeyin. Bugün ise durum farklı. 1 haftada tüm hayatım fırsatlar dizisi haline geldi. İşlerim rast gitmeye başladı. Süper bir duyguymuş. :)

Efendim dershaneyi bırakacağım günü, bu tempoya dayanamadığımı sırf zıpalarım için katlandığımı defalarca kez yazmıştım buraya. Bundan kurtulmak içinse çabalamaya başlamıştım. Bundan 15-20 gün önce bir banka için mülakata gitmiştim, bunu da bloga bir şeyleri göze almak adına çok tuhaf bir nokta olarak belirtmiştim. Bunu yaparken aklım da MEB'in ocak atamalarındaydı. Evet bu pazartesi atama sonuçları belli oldu. Ankara'ya çok yakın bir ilin gayet hoş bir ilçesine atandım. Doğuya çıksa bile razı olup havalara uça uça gidebilecekken piyangodan çıkar gibi böyle bir yer çıkması süper oldu. Evraklarımı hazırladım, dersaneden istifa etmek için gittim. Hafta sonları gidiş geliş yapabilirim deyince h.sonu derslerine devam edebilirsin bizim için çok daha iyi olur dediler. Hoşuma gitti açıkçası, bu seneki zıpalarımı yarım bırakmak gözümü arkada bırakacaktı. Bunu düşüneceğimi söyledim. Ordaki programım nasıl olur bilemiyorum. Her neyse yarın yeni görev yerime yolcuyum, valizimi hazırlayayım derken bankanın web sayfasında sonuçları gördüm. Katıldığım mülakatı asil olarak kazanmışım. Yani önümdeki seçeneksizlik birden bire yerini birçok seçeneğe bıraktı. Şaşkınım.

Şimdi buna nazar değmesini falan istemiyorum ama önüme serilen fırsatlar için ne kadar şükretsem az gelir gibi geliyor. Darısı diğer işlerdeki çıkmazların başına. Umarım o çıkmazlar da fırsatlar dizisi haline döner.

Ha bu arada bankacılığı kabul etmeyeceğim, öğretmenliği seçip gidiyorum. Kendinize iyi bakın tam Ankaralı olarak uyuyacağım son geceye kendimi teslim etmek istiyorum. Bundan sonra artık yarım Ankaralı sayılıyorum.
Hoşça kal Ankara. Merhaba yeni hayat!

100 Yıl Uyumak

2008-02-22T12:00:00.002+02:00

Uykum var. Mümkünse masaldaki gibi tam 100 yıl uyumak istiyorum. Önümde aşılması gereken engeller kalmayıncaya dek uyumak. Üstelik rüya bile görmeden. Film gibi stüdyosunda gülpembenin enstrumantal versiyonuyla uzayan ve sıkan dakikaları geçirmek zorundaymış gibi hissediyorum. Bundan kurtulmanın tek bildiğim yolu da uyumak!

Gidip biraz uyumaya çalışayım, hoşça kal günlük!

Şubat

2008-02-13T12:33:00.002+02:00

Evet bir şubat tatili de böylelikle bitti. Herkes işine gücüne döndü. Yağızlar burdaydı, pazar günü gittiler. 2 hafta boyunca onun sesine uyanmanın keyfini çıkardım. O kadar sevimli geliyor ki. Sanırım bize çok sevimli geliyor, diğer hiç bir çocuk güzel gelmiyor, aynı tadı vermiyor. Yağız da muhtemelen diğer insanlara sevimli gelmiyordur. Bu göreceliliği anlamak gerçekten çok zor. :D Onu şimdiden özledik, kameradan görmek el sallamak istiyoruz. Öpüceeemm deyince yüzünü uzatması gözümüzün önünden gitmiyor. En kısa zamanda tekrar tatil falan olmasını istiyoruz. :)

Tüm bunların dışında bir şey dikkatimi çekti. Şubat ayı depresyon ayı mıdır? Tanıdığım herkes ya depresyonda, ya depresyonun eşiğinde. Mutsuz yani. Ben de sanırım biraz sarsıldım bu şubatta. Zor kararlar, dönemeçler çıktı karşıma. Her şeyin hayırlısını dilemekten daha büyük bir atılım yapamadım maalesef. Kararlar beni her zaman zorlamıştır.

Bankacılık işi için Trabzona mülakata gitmiştim. Henüz mülakat sonuçlarıyla ilgili bir gelişme yok, öğretmenlik için ise atamalara başvurdum. İnşAllah öğretmenlik işi olur ve ben çektiğim işkencelerden kurtulurum. Sade, huzurlu ve sevgi dolu bir hayat istiyorum daha fazla değil.

Haa bir de bu şubatın bir an önce bitmesini diliyorum.

Karar Vermek Zor

2008-02-02T23:21:00.000+02:00

Son yazımda çok zor bir kararın eşiğinde olduğumdan bahsetmiştim. Şimdi bu karara adım adım yaklaşırken içimdeki korku da giderek büyüyor. Bir başka şehirde bir başka iş. Hem de hiç bilmediğim bir iş. Öğretmenliği bu kadar severken, o kadar uzakğa bir başka meslek yapmak için gidilir mi? Bilmiyorum. Şansımı denemek istedim sadece. Bugün uçak biletlerini aldık. Mülakat için gideceğim. Olup olmamasını istediğimden emin değilim. Sadece kaderime gidiyorum. 5 yıl orda kalmayı kabul ederek gidiyorum. Öğretmenlikten yani çok sevdiğim zıpalarımdan vazgeçerek gidiyorum. Olur mu olmaz mı bilmiyorum ama oraya gitmek tüm bunları göze almak demek.

İşin bir başka boyutu da o benimle gelemiyor. Böyle bakınca bir yıl umutla beklediğim, kavuşmak için gün saydığım, özlediğim kişiden uzak 5 yılı da göze aldım. Yıllar sonra arkama baktığımda şöyle de bir fırsat çıkmıştı karşıma ama ben gitmemiştim dememek için gidiyorum. Her şeyin hayırlısı olur inşallah. Çok zormuş. Karar vermek, bir şeyler için çaba harcamak. bir şeyleri göze almaya çalışmak gerçekten çok zormuş.

Bir düzene oturtmaya çalıştığım hayatımı iyice karmaşık bir hale getirdim. O kadar canım sıkkın ki. Nasıl içinden çıkacağım konusunda hiçbir fikrim yok. Öyle işte...

Yazmak istedim sadece. Ne yazdığıma dikkat etmeden içindeki kararsızlığı, korkuyu ve hüzünü kusmak istedim.

Melancholy Again

2008-01-23T19:45:00.000+02:00

Günlerdir bir şey yazmıyorumlu bir giriş yapmayalı da çok olmuştu. 10 gün önce çok özel bi post yazmıştım. Sonrasında çok karmaşık ve çok muhteşem bir sürü şey daha oldu. Şimdi onlardan bahsetmeyeceğim, çünkü güncelliklerini kaybettiler.

Şu an oldukça sinirliyim. Hayatta bir şeylere sahip olmak için ne kadar çabalarsan o senden o kadar kaçıyor. Çok saçma. Karar vermeye çalışmak, hayatının geri kalanı için bir şeyleri riske etmek, en azından bunu düşünmek o kadar zor ki. O kadar zormuş ki. Bunu tekrar tekrar kendime ispatlamaktan yoruldum.

Ve yıllar sonra tekrar gücümü kaybettiğimi hissediyorum. Umarım kötü şeyler olmaz. Yanlış şeyler söylemekten korkuyorum.

life has betrayed me once again,
i accept that some things will never change.
...
i admit i've lost control.

Cap ou pas cap?

2008-01-13T22:21:00.000+02:00

Cap!

Geçmeyin Yıllar

2008-01-05T22:57:00.000+02:00

Bayramdı, yılbaşıydı derken geldi çattı bizim doğum günü. Doğum günlerimin berbat geçtiğini yazarım hep buraya, 5 Ocak felaketi olarak her biri hafızamda yer etmiştir. Lakin bu defa zıpalar çok hoş bir gün yaşattılar :) Gerçekten iyi ki varlar. Onları seviyorum. Ama doğum günlerini sevmiyorum. Hele bundan sonra daha da bir soğumuş hissediyorum kendimi, yıllar hiç geçmesin istiyorum. :D

Sadece şunu söyleyebilirim. İyi ki doğdum. İyi ki hayattayım. :)

Neyse... doğum günümde bir şeyler karalamak istedim. Artık blog eskisi kadar çekici gelmiyor. Eskiden zevkle yazdığım günlük zamanla sanki bir yükümlülük halini aldı, şimdi ise yükümlülük bile duymuyorum. Sanırım içimdeki his böylece küçülüp küçülüp kaybolacak. Yazma yetimi kaybetmiş de olabilirim. Hadi hayırlısı :D

Triple Bayram Sevinci

2007-12-20T10:06:00.000+02:00

Biraz nostaljik olsun, aklımızda çocukluğumuzdan kalan değerli şeyleri hatırlayalım istedim.

Herkese mutlu bayramlar. :)

Teşekkürler

2007-12-18T22:03:00.000+02:00

Aslında bugün yeni bir karanfil alacaktık, fotoğrafını çekip buraya koyacaktım. Hani geldiğini daha şiirsel anlatamam diye. :) Ama sanırım şaşkınlık, heyecan falan gibi şeyler ilk esnada unutturdu. Giderken alırız diye erteleyince de alamadık tabii, otobüse yetişmemiz gerekti :)

Şimdi de bu planımı anlatarak ilerde yapma olasılığımı iyice azalttım. :D Neyse önemli değil artık. Önemli olan her şeyin çok güzel olması, hayal ettiğimiz gibi, hatta hayal ettiğimizden daha da iyi.

Dönüş

2007-12-16T22:18:00.000+02:00

Takvimde üstü çizilmemiş gün kalmadı dön artık.

Duo

2007-12-14T21:54:00.000+02:00

Herkesin aksine cumalardan nefret ediyorum. Cuma geceleri uyuyamıyorum. Cuma geceleri gelince ayaklarım sızlamaya başlıyor. Ben en çok pazartesileri seviyorum arkadaş. Hele bu pazartesiyi daha bir çok seviyorum. :) Öyle işte...

Bugün kuaföre gittim. Kuaförlerden nefret ettiğimi daha önce yazmış mıydım? Evet hepsinden nefret ediyorum. Yaw bi tuhaflık yok mu, benim bildiğim kadınlar canları sıkkın falan olunca kendilerini iyi hissetmek için gitmez mi kuaföre? Bende pek işe yaramıyor, ne zaman gitsem uyuz oluyorum. Değişik tarifler uygulamaya can atan ev hanımları gibiler. Bırak kardeşim ben saçımın modelinden memnunum neden her gelişimde, bu defa gel şöyle yapalım, yok efendim çok klasik oldu artık bu model sende. Sana ne yaw benim saç şeklimden, ben hoşlanıyorum bu halinden. Bırak da ben karar vereyim ne yapacağımıza. Zaten ısrarı üzerine gölge yaptırmayı kabul ettim, Kadıköyde çiçek satan kızlarınkine döndü saçım. Şimdi de gel boyayalım diyor. Saçlarım sepsert oluyo istemiyorum diyorum ısrar ediyor, sert olmazmış boya, gölge sert olurmuş. Bak bak o zaman neden söylememiştin. Yok dedim, ben sorunlu bir müşteriyim uğraşma benim saçlarımla. Estafurullah, sen mülayimsin canım diyor. Oldu... Sinir oldum bak akşam akşam. Değiştireceğim kuaförü en kısa zamanda ama önce bi fizibilite çalışması yapmalıyım, işe ya da eve yakın ayak üstü ve tavsiye üzerine gidebilecek bir yer olsun. Bakalım hele...

Ordan çıkarken boncuk kolyeler falan satan bir mağazaya girdim. Bir sürü şey beğendim ama kullanabilir miyim bilemedim. Aklımda kaldı, bir ara arkadaşlardan birini alıp gideceğim. Karar vermemde yardımcı olur. Aslında renk renk boncuklar alıp kendim yapmak istiyorum ben yaa, keşke bayramda ablamlar gelse de ablamla çıkıp baksak biraz. O anlar o işlerden, bi ara yapıyordu. O yapıyordu ben el koyuyordum zaten. Son zamanlarda ablamdan pek hayır yok, tüm hayrını yağız görüyor :D Zıpa da öyle tatlı olmuş ki, kaçırıyoruz hep bu zamanlarını, webcamden görebiliyoruz sadece. Telefonda konuşuyoruz bazen, o konuşuyor, bir şeyler anlatıyor ama ben daha onun dilinden anlayamıyorum. Oysa ciddi ciddi anlatıyor, merak da ediyorum açıkçası ama dilimizi öğrenene kadar sabredeceğiz artık. :D

Yeter göndereyim artık yazıyı, yarın iş var malum. Yoğun ve yorgun haftasonu... En acilinden uyumam lazım. İyi geceler günlük!

:(

2007-12-11T12:29:00.001+02:00

Hay benim bağışıklık sistemime, hay benim akyuvarlarım olacak o zibidilere, hay öğrencilerim olacak o eşek zıpalarına...

Hastayım ben yaa, olacak şey mi şimdi. Bağırmaktan boğazım feci şekilde tahriş olmuş. Öyle ki doğru düzgün yutkunamıyorum. Öyleyken de tabii mikroplar bunu fırsat bilip hemen yerleştiler canım bademciklerime. Üstelik bu hafta da bakteriler ve virüsler konusunu işlemiştik. :/ Bakın vücut direncinizi yüksek tutmazsanız endospor hale geçmiş bakteriler ve virüsler havada uçuşuyorlar bunları sürekli soluyoruz vs. diye olayı ciddi ciddi anlatmıştım. Oysaki bi hoca olarak önce kendimin yapması gereken bir şeydi bu. Zaten bendeki bağışıklık sistemi bağışıklık sistemi değil ki. Bazen neden var hiç anlamıyorum :/

İnşAllah en kısa zamanda iyileşirim. Hem de öyle kısa bi zaman ki maksimum 5 gün. ;) Gidip hemen dinlenmeliyim. Hoşça kal günlük. Kendine iyi bak aman hasta falan olma bi de seninle ilgilenemem :P

Kaç Gün?

2007-12-05T10:02:00.000+02:00

Alışverişe karşı hala içimde bastıramadığım bir arzu vardı. -dı evet doğru yazdım, çünkü onu doyuracak şeyi dün iş çıkışında aldım :) Bu yazıyı da onunla yazıyorum. Evet kendime yeni bir bilgisayar aldım. Satın aldığım mutluluğun boyutlarının nasıl katlandığını siz tahmin edin artık. :P

Neyse söyleyeceğim şey o değil. Çok heyecanlıyım, gün sayısı oldukça az kaldı. Tek basamaklı sayılara düşmek üzereyiz. Buraya 3 basamaklılardan geldiğimizi düşününce insan biraz daha farklı bir heyecan yaşıyor. Son dönemki yazılarımda hep beklemekten bahsediyorum. Umarım bundan sonra işler yolunda gider de hiçbir şeyi beklemem. Her şey kendiliğinden oluverir.

Şu sıra herkes bana kaç gün kaldığını soruyor. Hatta kimi arkadaşlarım selam vermeden önce "kaç gün?" yazıyorlar msnden. :D Ben de sayaç gibi anında cevap veriyorum. Her günü onlarla birlikte geriye sayıyoruz sanki. Ama desteği için teşekkürü hak eden sadece 1 kişi var. O da heralde kendini biliyordur, burdan deşifre etmeye gerek yok, yani henüz yok ;) Ama çok az kaldı! :)

Psychedelic

2007-12-04T11:02:00.000+02:00

Alışveriş merkezlerinde ve mağazalarda arkada eşlik eden müziğin insan psikolojisinde yıldırma, sıkma, galeyana getirme, sinirleri alt üst etme gibi yan etkileri var bence. Mağazanın içindeki kendine has 'alışveriş yapan kadın sesi' bile seçtikleri müziklerden daha dinlendirici geliyor, isterseniz deneyin. Seçilen müziklerde paradoksal bir melodi art arda çalıyor, beynin içinde büyüyor büyüyor, kendini dışarı atasın geliyor. İşte bu tekdüzelik insanı agresifleştiriyor. Sanırım marketing politikalarından biri bu. Çünkü agresifleştikçe kendini dışarı atmak yerine alışverişe veriyorsun. Oyuna gelmemek lazım. Peki bir çözüm düşünürsek ne yapabiliriz?.. Sanırım bir walkmanle kendi dinlemek istediğimizi kendimiz seçmeliyiz. Deneyin, tavsiye ediyorum.

Dün biraz yorgun uyandım, malum hafta sonu yorgunluğu. Öyle ki gün boyu başımın ağrıma olasılığı oldukça yüksekti ve bu hafif hafif kendini hissettirmeye başlamıştı. Bir önceki günden kafam şişmiş, çocukların verdiği beyin uyuşması etkisi nedeniyle akşamdan kamayım :P E o kafayla insan nereye giderse gitsin ister istemez sese karşı duyarlı oluyor. Yalnız şunu farkettim ve bunun sese duyarlı olmamla kesinlikle bir ilgisi yok. Dün mangonun iki ayrı mağazasını gezme fırsatım oldu. İkisinde de aynı iğrenç, sıkıcı, cinnet geçirtici müziğin art arda çalınması sizce bir tesadüf müdür? Bence tamamen kasten seçilmiş bir müzik olmalı. Kötü... Bunu kınıyorum.

Anlaşılacağı üzre bir çok şeyi analiz edebilecek kadar uzun alışveriş yaptım. Dün çılgınlar gibi dolaştım, bir sürü para harcayıp biraz mutluluk satın aldım :) İnsan kendini gerçekten iyi hissediyor. Üstelik hiç de yapay ya da geçici değil bu mutluluk. Yüzün için satın aldığın o kocaman gülümseme hatrı sayılır bir süre seni idare ediyor. Tabi bu aldığın şeylerin parça adediyle doğru orantılı olarak değişiyor. Üzerine tez yazılası bir konu, fazla uzatmayayım. Kim bilir belki yazılmıştır bile.

Yazdım

2007-11-30T18:52:00.000+02:00

Bu aksam yazmak zorunda hissettim kendimi. Halbuki çoğu zaman böyle hissetmem, yazmak istemeyince yazmam. Ama şimdi bir an önce yazıp uyumak istiyorum. Sadece kasım da bitti demek için bile yazmaya değer diye düşünerek içimden gelen 'hisse' hayır demiyorum. :)

Kitap okuyorum şu sıra, internette fazla takılmak yerine yatağıma uzanıp ya da kalorifere yaslanıp kitap okuyorum. Sonrası malumunuz üzere, uyuyakalıyorum :) Soru yazmam gerek ama sanırım erteliyorum. Ertelememeye dair kendime yüzbinlerce kez söz vermeme rağmen yapıyorum bunu. Neyse bu defa kitabın sürükleyiciliğine verelim. Ama bu ay içerisinde yazacağım. Daha sonra vakit bulamayabilirim, konsantre olamayabilirim, kuvvetle muhtemel ki soru yazmak istemeyebilirim. Bu yüzden bir an önce çaresine bakmam gerek. Allah yardımcım olsun. Çok sıkıldım bu işlerden çookk.

Yazdın bitti mi çocuğum? Hadi bakalım doğru yatağına, kitabını oku ve yat uyu. :P

Fobi

2007-11-27T11:28:00.000+02:00

Birazdan çıkmam lazım, işe gideceğim. Hazırlandım, eskisi kadar uzun sürmüyor artık hazırlanmalarım. Sıkılıyorum, hemen gidip dönmek istiyorum. Sanırım sevmiyorum işe gitmeyi.

Geçen gün bir sağlık dergisi geçti elime, eski bir sayı. Okulların açıldığı aydı sanırım. Okul korkusundan bahsediyordu. Belirtiler şöyleymiş;
-uykuya dalamama
-sürekli yorgunluk hissi
-uykudan yorgun uyanma
-karın ağrısı, kendini hasta hissetme
-son olarak da okula gitmek istemediğini söyleme şeklinde seyrediyormuş...
Bende sanırım tam bu son noktadayım. Ama benimki okul korkusundan ziyade nefret etme boyutuna ulaştı. Zıpalara alışamadım bu sene. Kendimi turist gibi hissediyorum. Hele iki tane sınıfım var ki, sanki idareten bendelermiş de bi süre sonra başkası alacakmış gibi. Benimseyemedim sınıfları. Bu da motivasyonumu düşürüyor tahmin edersiniz. Mesleğimden soğumamak için derhal bir şeyler yapmam gerek. Ama sanırım onun için de bekliyorum.

Bu sıra yine her şeyi erteliyorum. Son bahar gelmeden bir kaç kuru yaprak, sarı ağaçlar, yani özetle muhteşem son bahar fotoğrafları çekmek istiyordum. Lakin hareket edip de çıkıp dışarı çekemedim. Geçecek tüm bunlar. Ertelemeyi bırakacağım ve tabii beklemeyi de. Çok az kaldı çok...

Şimdi çıkmalıyım, geç kalmasam iyi olur. :/
Hoşça kal!

Zaman Zaman

2007-11-22T22:40:00.000+02:00

Buraya yazmayınca zaman daha hızlı geçiyor sanki. :) Bunu bahane ederek yazmıyorum. Aslında anlatacak o kadar şey oluyor ki, yine de anlatmıyorum, bekliyorum. Burayı da bekletiyorum.

Geçen gün internetten kitap sipariş ettim. Beni tanıyanlar bilirler, en keyif alarak okuduğum yazar İhsan Oktay Anar'dır. Yeni kitabı "Suskunlar"ı sipariş ettim. Bir de tarih hocasının tavsiye ettiği bir kitap vardı ne zamandır alış veriş sepetindeydi onu istedim, Fedailerin Kalesi Alamut - Wladimir Bartol. Kitaplar bugün elime geçti, bir an önce okumaya başlayacağım. Bu defa kitabı ideefixe'den sipariş ettim. Gayet hızlı ve sorunsuzdu. Daha önce yaşadığım kargo sorunlarını yaşamadım. Kitaplar hakkında yorumlarımı da bitirdikten sonra yaparım artık.

Dersanede işler yoğunlaştı yine, gün geçmiyor ki elimde düzeltmesi yapılacak birşey olmasın. Denemesiydi, taramasıydı, fasikülüydü... uğraşıp duruyoruz. Kurtulmak için gün sayarak tabii. Fırsatını bulur bulmaz uzaya gitme planlarımı devreye sokacağım. Okuyan hala bir kaç kişi varsa dualarınızı beklerim :)

Kuzenlerimden biri, ki bende onlardan çok var :), askere gitti. Onu yolcu ettik. Çok hüzünlü oluyormuş asker uğurlamak. Birini uğurlamak, birini beklemek tüm bunlar gerçekten çok zor şeylermiş. Allah tüm gidenlere selamet, bekleyenlere de sabır versin. Sağ salim kavuşmayı nasip etsin inşAllah.

Neyse söyleyeceklerim bu kadar. Galiba... Aklıma gelmedi. Gelince yazarım.

Bitti.

Loading...

2007-11-13T11:10:00.000+02:00

Çok büyük bir kısmı yüklenmiş. Sanırım hayatımın en uzun downloadunu bitirmek üzereyim. Sadece biraz daha sabır... Tek istediğim bu.

Mesaj Kaygılı Hayatlar...

2007-10-30T23:29:00.000+02:00

Kendimi son derece yorgun hissediyorum. Sırtımda koca bir dünyanın yükünü taşıyormuşum gibi, her santimetre karesi ağrıyor. Bir de bu halde kırıp dizimi soru yazıyorum. Bıktım, yemin ederim bıktım. Artık soru namına bir şey görmek istemiyorum. Hem yazmaktan, hem çözmekten, hem sormaktan, hem cevaplamaktan... Yakıyorum gemileri!!! Blog yazacağım bugün, yazmıyorum sorusunu da, sınavını da!

Facebookdan bahsederek başlayayım, eksik kalmayayım. Bu güruha ben de adım soyadımla katıldım. Araştırdım, inceledim, avantajlarını/dezavantajlarını ölçtüm ve pek de iyi bir şey olmadığına karar verdim. Meraklı kişilerin, bir de ısrarcı kişilerin eline geçmesi oldukça sakıncalı görünüyor. Buna da sınavla alsalar keşke diye düşünüyor insan. Ama baştan söyleyeyim, soruları ben yazmam!!!

Başta herkes gibi bir heves kayıt oldum, o gün bu gündür daha bi numarasını göremedim bu facebookun. İşte bi ısrarcı tipler var. "Ya ben o değilim kardeşim git başımdan" demene rağmen, "bi söyle nerelisin" diye ısrar eden tipler gördüm. Bi de meraklılar... Belki ben poke göndericem, sarılıcam, öpüjem. Dünya alemin bilmesine ne gerek var. "Bilmem kime hug göndermişsin?.." İnkar da edilmez ki. Her şey aleni. İşte bu yüzden pek kurcalamıyorum, neme lazım. Milletin "artık kimle arkadaş" olduğuyla ilgilenmiyorum. Zaten her yılı farklı bi okulda okuduğum için ilkokul arkadaşlarımı da hatırlamıyorum. Lisedekilerin de soyadını hatırlamıyorum :D Zorladım ama üniversiteden de kimsenin soyadını hatırlamıyorum. Zaten tanımazdım ki kimseyi. Arada beni tanıyanlar çıkardı, selam verenler olurdu, ben de yanımdakine "bu kimdi?" diye sorardım. Ya da selam veren "merhaba biz aynı bölümdeyiz..." diye selam verirdi. "yaa öyle mi daha önce hiç görmemiştim, tanışmış mıydık yoksa?" şeklinde gelişen diyaloglarım olmuştu. O günlerden bu günlere... Hey gidi hey!

Bu akşam Un4'la konuştuk biraz msnde, artık eskisi gibi yazmadığımızdan bahsettik. Öğrenci değiliz ki yazalım bugün şu oldu bu oldu. Hayatı rutine bağlamışız zaten. Hadi ben eskiden melankoliktim de onu yazıyodum, şimdi melankoli de yok. Ne yazayım yemek tarifi mi? Un4'un söylediğine göre onu da yapamazmışız. Çünkü biz yemeği yapmaktan çok yemeyi sevenlerdenmişiz. İyi kötü olan şeyleri de erteleyip duruyoruz. Her şeyi ertelemekten konular güncelliğini kaybediyor. İşte tüm bunları konuşurken:
"bu msn logunu yaz bari bloga" dedi.
Ben de "msn logomu mu yazayım?" dedim.
"pardon yaa ne dedim ki ben uykulu uykulu" dedi,
Ben de "heee logunu... ben de logo anladım. ben uykulu uykulu anlamamışım" dedim.
Gece vakti çok güzel anlaştık işte daha ne olsun.

Yazıyı da yazmış oldum. Yeter değil mi? Şimdi soru yazmaya dönebilirim. Böhüüü ;(

Cosmos

2007-10-29T23:10:00.000+02:00

Çaba

2007-10-18T22:05:00.000+03:00

Eylül toparlandı gitti, ekim falan da gider bu gidişle demiş ya şair, daha önce de yazmıştım, o hesap geçmiş zaman. Yazayım bir şeyler derken kaçırmışım gene zaman trenini. Oysa en müdavim yolcusuyum diye biliyordum. Demek arada kaçırdığım da oluyormuş. Zaman göz açıp kapayıncaya kadar geçebiliyormuş.

I Don't Want to Miss a Thing

2007-09-29T19:30:00.000+03:00

i don't wanna close my eyes
i don't wanna fall asleep
'cause i'd miss you, baby
and i don't wanna miss a thing
'cause even when i dream of you
the sweetest dream would never do
i'd still miss you, baby
and i don't wanna miss a thing

Temizlik

2007-09-27T23:48:00.000+03:00

Bundan çok zaman önce blogla ilgili bir çok fikir gelir aklımıza onları zevkle karalar, düzeltir sonra bloga eklerdik. Yorumlar yapılır, keyiflenilirdi. Aradan çok uzun sayılamayacak ama kısa da olmayan bir zaman geçti. Elde yarım kalan karalamalar kaldı.

Bugün onları ayıkladım bilgisayardan. Yazıları önce not defterine yazıp sonra blogger sayfasına yapıştırırım. Yayıncılık böyle bir titizlik ister, biz öyle alıştık :P Evet bu dokümanlara baktım. Bir çoğu artık güncelliğini kaybetmiş. Hele çoğunda ne kadar çok işim olduğundan, işle ilgili projelerimden, iş yerinde gemileri yaktığımdan bahsetmişim :D Kurtuldum onlardan, silmesi de yazması kadar bir anda oluverdi.

Amaaa... Bir zamanlar Billy (Kendisine burdan selam ederim) ile bir sözlük yazma projemiz vardı. Olmadı, ilk terimde sözlük gümledi. Çünkü zor bir işti ve yazdıklarımız arasında senkronizasyon yakalayamadık. Ben sadece bir terim yazabilmiştim. Onu da silmeye kıyamıyorum. En iyisi onu buraya (ait olduğu yere :P ) yapıştırmak. Buyrunuz.

İnternet: Osmanlı imparatorluğunun yükselme devrinde saray içersindeki istihbarat, tevatür ağaları tarafından sağlanırdı. Bu tevatür ağalarından intikalci terli necdet efendi döneminde sarayda her türlü fısıltıdan haber alan padişah, intikalci terli necdet efendiden mert delikanlılardan bir alay oluşturup onları eğitmesini istemişti. Bu maslahatda serpilen gençler kısa sürede 15986 sahifelik bir bilgi arşivine ulaşmışlardı. Öğrenci gençler, bizim okulda 'Fen Teknoloji ve Toplum' dersine 'fen tek.top.' deyişimiz gibi dersin adını in.ter.net. olarak kısaltmışlardı. Haber alma, haber ulaştırma içerikli bu dersin hocasına hürmeten ilerde kurulan bilgi bankasına 'internet' adı verilmiştir.

İhsan Oktay Anar tadında yazmışım. Tabii o usta kadar sürdürememem normal. Neyse konu bu değildi, sapıtmayalım :P. Bilgisayarı bu tür ıvır zıvırlardan temizledim. Lakin o eski günlerimizi de ne kadar özlediğimi anımsadım.

Not: Depresif yazılarımı da sildim bilmek isteyenler varsa :P

25 Eylül

2007-09-25T00:01:00.000+03:00

Giderken bıraktığın karanfil kurudu, mevsimler de değişti. Üstü çizilen takvimin güzel bir yerindeyiz. Ama henüz sonunda değil.

İyi ki doğdun!

Poff!

2007-09-19T22:22:00.000+03:00

İnsanların olur olmaz şeyler hakkında iyi ya da kötü niyetli yorumlar yapması artık beni sıkıyor. Bir şeyleri ıspatlamaya çalışmaktan vazgeçeli çok oldu. Kim bilebilir ki içimde geçirdiğim süreci. Sınav olur gibi bu sınanma niye? Ben bile kaçınırken peşinen hüküm vermekten, bu başkası hakkında gelişi güzel öngörüler ne oluyor? Ayrıca kime ne? Hiç işte...

Kızdırdılar beni günlük. Kimseyle konuşasım yok. Hatta hayal kurasım bile yok. Hevesim kaçtı. Heyecanlanmalı mıyım, kaygılanmalı mı şaşırdım. Hiç üzülmek istemiyorum, hele hele o söz konusuyken hiç!

Yeni Dönem

2007-09-16T05:33:00.000+03:00

Dershane açıldı ikinci hafta bitti hatta. Yeni zıpaları sevdim. Sınıflarda geçen senekinden daha az öğrenci var, özlemişim az öğrencili sınıfları. Müdale etmesi kolay oluyor. Hızlı başladık. Zıpaların çoğuyla zaten tanıtım derslerinde tanışmıştık, o yüzden hızlı giriş rahatsız etmedi. Ramazan dolayısıyla espriler yeme içme üzerine. Bayaa gülüyoruz. İşkence tadında oluyor biraz ama olsun :D

Keşke kırgınlıklarımı da yazabilseydim ama aynı post içinde yer alsınlar istemiyorum. Tek söyleyeceğim şu: yeni dönem hayırlı uğurlu olsun.

Ne Yazsam, Ne Yazsam

2007-09-05T03:14:00.000+03:00

Yazasım var günlük. Ama ne hikmetse yazamıyorum. Sanki anlatacak bir şeyim yokmuş gibi. Oysa bir dolu şey var olup biten. Örneğin geçen sene buraya koyduğum soru işaretlerinin çoğu cevaplarını buldu bundan bahsedebilirim. Ya da melankolimin iyice seyrekleştiğinden. Bir de biliyor musun günlük artık daha az kitap okuyorum? Bunun suçunu da yoğun çalışmaya atıyorum. Oysa öyle olmadığını tahmin ediyorsun değil mi? Aklımda başka şeyler dönerken kendimi kitaba veremiyorum. Otobüslerde kafamı cama yaslayıp uzun uzun düşünmeyi tercih ediyorum artık. Bilmiyorum bir süre daha böyle idare etmelisin beni. Ben bekliyorum, sen de beni bekle. Bunun güzel yanlarını keşfetmeye çalış. Ne bileyim işte yap bir şeyler. :P

İyi ki Doğdun Yağız

2007-08-29T22:32:00.000+03:00

Bu sabah Ereğli'den döndük. Dün Yağız'ın 1. yaş günüydü. :) Zıpa kocaman oldu. Daha kucağımda kurbağa pozisonunda uyuduğu zamanlar dün gibi. Şimdi koşturup duruyor evin içinde. Canı istemeyince kucakta durmuyor. İsteyince kollarını kaldırıyor, al beni kucağına diye. Biz de ailecek gözlerimizi ayırmadan onu izliyoruz. Geçen yıl bu zamanlar geyiğine girmeyeceğim ama o gün gerçekten bir kaç kez yaşanabilecek kadar güzeldi. Öyle işte geçmiş üstünden 1 yıl.

Yağız'ı denize götürdük hafta sonu, ilk kez denize girdi. :) Öyle şaşırmak-sevinmek-korkmak arası bir şekilde babamın boynuna sarılıyordu :D Çok şeker yaa. Demiştim ya hayatı bir bebekle yeniden keşfetmek lazım sanırım. Şimdi diğer blogların terk edilip, anne-bebek bloglarının hala yazılmaya okunmaya devam etme nedenini anlıyorum sanırım. Ben de bu vesileyle yeni bir post yazmış olayım.

Tatilim bir süre daha. Kısa oldu bu sene ama yetineceğiz bununla. Sadece 2. döneme kadar enerji depolasam yeter diye kandırıyorum kendimi. Hayatın getireceği enteresan durumlara hazırlıklı olmalıyım. Yeni yıl ilginç şeyler getirebilir. Sabırsızlıkla bekliyorum. ;)

Bir KPSS Masalı

2007-08-12T23:07:00.000+03:00

Bu bir sorun mu? Evet! Binlerce kişi bu manyaklığa prim verdiği için bu çok büyük bir sorun. Yok efendim barajlar yükseldi, kat sayılar düştü, netler yanlış hesaplandı, 30 bin kişi alacaktık da maliye bakanlığından geçemedi, 20 bin önce, 10 bin iş bittikten sonra, bi 20 bin de iş işten geçtikten sonra... alırsınız bekliyoruz.

Millet KPSS dershanelerine gidip hazırlanıyor ÖSS'den bile daha çok iş yapar oldu KPSS dershaneleri ve yayınları. Bu işte bir gariplik yok mu sizce? Buna rağmen milletin ağzına bir parmak bal sürmek adına eğitim fakültelerinin kontenjanını hala yüksek tutarak, her öğrenciye 1 vasıfsız öğretmen düşürme denemesi mi yapıyorlar acaba?

Evet, ÖSYM netlerin hesaplanmasında ve puanlamalarda hata yapmış. Vay canına! Tek işi bu, onun da altından kalkamamış mı? Acaba bu işin içinde bir bit yeniği mi var sorusunu uyandırıyor akıllarda. Kim bilir? Belki de iş bizim sandığımız kadar kolay değildir. Sadece kılıfına uydurulur ve biz nasılsa yarıştırılır yarıştırılır, yatıştırılırız.

Bilmiyorum bize bekleyin dediler ve bekliyoruz. Bir sabah acımızı süpürmek için açtığımızda kapımızı adı başka, sesi başka nice nice yaşıtlarımız... Neyse yeter bu kadar. Belki ağlama duvarı olabilir ama isyan etme yeri değil burası. Tek, Allah insanı sevdiklerinden uzak koymasın.

Şarkı sözüyle bitiresim geldi. İyiyim ben, keyfim de iyi. En azından işim var. Evet hem de çok işim var! Hatta daha çoookkk işim var... Böyle imalı sözler de yazayım sanat olsun. Ya da olmasın göndereyim ben yazıyı. :P

Dönüş

2007-07-31T00:24:00.000+03:00

Evet yine uzun zaman kayboldum değil mi? :) İyiyim iyi. Bu defa melankoli yok ;)

Tatile gittim. Önce Antalya - Adrasan'da sevimli bir otelde 6 gün kaldım. Ankara'ya dönmem gerekti, o yüzden uzatamadım tatili. Bir sürü fotoğraf çektim ama bu defa arkasında değil içinde olduğum fotoğraflar yoğunluktaydı. :D Dershanede yaz programı başladı, tanıtım dersleri, haftanın 3 günü gidiyorum. Onun dışında yayın işleri oluyor arada onun için toplanıyoruz. Bu arada bizimkiler de seçimden sonra hemen tatile gittiler. Ben gidemedim onlarla :/ Benim iş günlerime rastlıyordu gidişleri, git gel yapılamayacak kadar uzaktalar. Ben de bu kabus gibi sıcaklarda evde tıkılı kalmayayım diye Ereğli'ye gittim. Lakin yarın dersim olduğu için burdayım.

Doğal afet gibi sıcak yaa. Derslerde artık eriyorum(z). Klima da yok sınıflarda, gerçi olsa 2 günde indirirler zıpalar. Bırak ki OKS zıpalarını, ÖSS e"şş"ekleri bile... Florasanın arasına sigara izmariti sıkıştıran insanlar klimaya kim bilir ne yaparlar. Neyse... Sınıfta eridikten sonra eve dönüşte otobüste de buharlaşıyorum. "Buhar halde bile olsa evdeyim, oh apartman da serinmiş" diye düşünerek eve çıktığımda sauna etkisiyle tekrar yüzyüze geliyorum. Böcek falan girecek diye camları da açamıyorum. Biraz açıp geri kapatıyorum o kadar. Gece odamın camı kapalı oluyor. :( İşte Ereğli'ye de sırf o yüzden kaçtım. En azından cam açık yatarım diye :D Yağız faktörü var bi de. Dönüş yolu o kadar zor oldu ki, otobüste gözümü kapattıkça Yağız geldi gözümün önüne. Zıpa tüm stresimden arındırdı beni desem yeridir.

Hayatı onla yeniden keşfetmek o kadar keyifli ki. Bir çocuk parkı ne kadar anlamlı gelir ki bir yetişkine. Ama yıllar sonra ilk kez bir çocuk kadar şendik Yağız'ı eğlendirmeye çalışırken. Keşke her istediğimde görebileceğim yakınlıkta olsaydı.

Ooofff...
Sevda çok uzaklarda,
Yıldızların da ötesinde
Bilmem nasıl yakalarım kuşlaaaaaaaaaarrrrrr
Kuşlaaaaaarrrrrrr
Ya umutlar biterse
Gidemem gidemem gidemem
O kadar uzaklara gidemem
Tek çarem sonsuzluğa atın beni kuşlar.

Böyle işte, yıllar sonra bu şarkıyı tekrar keşfettim. 100 keredir falan da dinliyorum art arda. Melankoliye bağladım yine :D

Yok yok iyiyim. Bakiim bi, hımm kalbim hala atıyor, biraz hızlı ama olsun ;)

Neyse yeter bu kadar. Şimdi uzun yazarım bi süre daha yazamam. Ne güzel yaz için planlarım vardı, blogun arayüzünü değiştirecektim. Hazır skinler kullanmadığım için biraz kasacaktım. Lakin benim kasılmama gerek kalmadı, dershane yaptı bu işi :D Hiç ağlamaya hakkım yok, attım imzayı sözleşmenin altına. Tamam dedim. Daha da bir şey demiyorum. İyi geceler kuşlar!

2007-07-09T23:08:00.000+03:00

Sadece canım sıkkın olduğu zamanlar da mı seni hatırlıyorum dersin ha günlük?

Yok bu defa o kadar kötü değilim :D Sadece işler biraz üstüme yığılmış ve angarya altında kalmışım gibi hissediyorum da. Yaptığım hiçbir şey beni huzurlu hissettirmiyor. 17'sinde yaz programı başlıyormuş dersanede. İyi ama ben daha tatil falan yapamadım ki! 27 Ağustos'a kadar sürecekmiş program. Yuh yani bu kadar uzun tanıtım dersi mi olurmuş! İnsanı çileden çıkarmadan yapmıyorlar, illa tadını kaçıracaklar her şeyin. Bunaldım artık!

Biraz iş ve ders olayından uzaklaşayım, arkadaş toplantısı iyi gelir diye arkadaşlarla buluştum geçen gün ama o bile beni sosyal hayata bağlayamadı. İnanılmaz derecede sıkıldım. Sanırım benim uzuuuuuuunnnn bir tatile ihtiyacım var. Bu tip şeyler beni kesecek gibi görünmüyor. Umarım bu önümüzdeki 7 gün içine küçük bir tatil sığdırabilirim. Sığdırmalıyım!

Psychosis

2007-07-03T23:43:00.000+03:00

"Yine mi melankoli!" diyeceksin biliyorum. Ne yapayım? Ben kaçmaya çalışıyorum ama gölgem gibi oldu artık, peşimi bırakmıyor. Red kit edasıyla hızla arkamı dönüp ateş etmeye çalışıyorum ama yetişemiyorum, hep o beni vuruyor. Ben de kanıyorum. Yanıyorum içten içe.

Bu defa da çözümü şıklarda olmayan bir problemin ortasındayım, sonuca en yakın şıkkı işaretleyeceğim ama emin olamıyorum. Tek soruluk bu önemli sınavda yanlış yapmaktan çok korkuyorum.

Keşke hayat birazcık daha kolay olsaydı. Ya da ben daha güçlü olsaydım. Ya da... bilmiyorum :/

;(

2007-07-02T13:16:00.000+03:00

Dünyanın köşesi yokmuş...

...atlamak için doğru nokta da yok dolayısıyla. :,(

Ben Geldim Vefasızın

2007-07-01T23:07:00.000+03:00

Evet günlük uzun zaman oldu görüşmeyeli. Söz verdiğim gibi işler bitince döndüm. Dershane bitti, sınavım bitti ve ben geldim. Yayın işleri bir süre daha devam eder. Neyseki...

Neyseki dedim şaşırmış olmalısın. Şöyle açıklayayım. Bu sabah saat 11.30da gözlerimi açtım, yatağımdan kalkmadan biraz tavanı izledim. Düşündüm. Düşündüm lakin bulamadım ne yapacağımı. Kocaman bir gün ve yapacak hiç bir iş yok, kalksam ne oluuuur, kalkmasam ne olur? Son bir aydır günde 18-19 saat ders çalıştıktan sonra bunca saati dolduracak bir aktivite bulma güçlüğünü tahmin edersin. İşte neyseki yayın işleri bitmedi, yakında işler yeniden başlar.

Bir süreliğine beni düşünmekten alıkoyacağı için mutluyum. Ama ne kadar süre bilmiyorum.

OKS 2007

2007-06-09T18:49:00.000+03:00

Yarın zıpaların sınavı var. Başladığımız gün dün gibi. Zaman çok hızlı geçiyor. Biz bu yıl da İstanbul'dayız, soru çözümlerinde... Bu zor günde onları yalnız bırakmayalım meraklarını, kaygılarını giderelim dedik.

Tüm zıpalara başarılar diliyorum, dualarım sizinle.

Zor

2007-05-23T22:36:00.000+03:00

Anlamını yitirince birkaç şey ahengi kayboluyor hayatın. Sinirlerin bozuluyor, bazen biraz başın dönüyor, sendeliyorsun, gözlerinden birkaç önemsiz yaş süzülüyor ama dayanılmayacak gibi değil. Geçeceğini düşünüyorsun her ne kadar geçmeyecek olsa da. Gelince hepsi bir arada geliyor sıkıntıların. Biliyorsun ki daha kötüsü henüz yaşanmadı! Burda da Murphy yasaları geçerli. Ve hiçbir zaman bir sonraki bundan daha iyi olmayacak.

Sonuna çok var mı hayatın? Çünkü şimdi başlasam hiç ara vermeden önümüzdeki 26 yıl boyunca ağlayabileceğimi sanıyorum.

İlginç Bir Yaşam Öyküsü

2007-05-18T12:17:00.001+03:00

Mükemmel bir hayat yaşamak için çok mu geç? Çok mu yanlış bir zamanda yaşıyoruz? Çabalamadan bir şeylere sahip olmak mümkün değil mi? İstediğimiz şeyi elde edene kadar savaş mı vermeliyiz? Yorulma hakkımız yok mu? Ya dinlenecek bir durak? Hep mi beyni işgal edecek kargaşa, şüphe, güvensizlik? Gerektiğinde çekip gidemeyecek miyiz?

Gitsek yetişebilir miyiz? Koşsak varabilir miyiz olmak istediğimiz yere? Atlasak dünyadan düşebilir miyiz çekimsiz ortama? İstesek onu da yanımıza alabilir miyiz?

Başkalarının anlatısı olacak kadar ilginç bir yaşam istemiyorum, çabalamaya değecek kadar anlamlı bir hayat olsun yeter.

Pollyanna

2007-05-17T22:22:00.000+03:00

İşte tüm suç bu kızda. Çocukluğunu TRT'ye endeksli geçirenlerin kabusu... Zırtbırt önümüze sürülen düşünce akımının isim anası! Ama yok bundan sonra... Bitti! Sıkıldım çok. Gün içinde o kadar çok şeye sinir oluyorum ki bunları yazsam cilt cilt kitap olur. Tümüne birden iyimser bakabilmem mümkün de değil zaten.

Mesela, tesadüf müdür bilmem, işimin düştüğü tüm yerlerdeki sekreterlere gıcık oluyorum. Sanki özenle seçip alınıyomuş, hepsi tek kalıpmış gibi. Bazen düşünüyorum da aslında sekreterlerin alışılagelmişin aksine idari görevlerden ve görevlilerden uzak tutulmaları lazım. Yok yani olmuyor, işi kolaylaştırmıyorlar, bazen çıkmaza bile sokabiliyorlar. Her yerde böylemidir bilmem, ben hep böylesiyle karşılaşıyorum. Kötü şans iliklerime işlemiş olmalı.

Bir de hak yiyen insanlardan nefret ediyorum. Yüzsüzlüğe kızıyorum. Üçün beşin hesabını yapan ahlaksız insanların karşımda küçülüp küçülüp yok olmasına üzülüyorum. Dünya bu insanlarla doluyken nasıl aralarında yaşanır ki? Nasıl dünyanın iyi bir yer olduğuna olan inanç korunabilir ki?

Anneme de sinir oluyorum şu sıra. Telefonum çalsa üşenmeden içerden kalkıp geliyor, kim arıyor diye soruyor. Cep telefonum yaa... günde onlarca kez çalıyor bu! Bitmedi msnde kimle konuşuyorum onu anlamaya çalışıyor, hafiyelik yapıyor. Ev telefonunda arayan numaraları takip ediyordu, geçen gün telefonun pili bitmiş böylece ayarlar da bozulmuş. Bana ayarlasana dedi, şimdi uğraşamam dedim. Kızdı bana. Hayır yani diyelim ki arayan o ve sen de fark ettin... ne diyeceksin? Sorabilecek misin bana, sorsan anlatacak mıyım? Zaten öğrenecek haber kaynakları bulmuşsun, acı bir şekilde öğrendik bunu da, asla kimseye güven olmayacağıyla birlikte (bkz. bir önceki post) :/

Yok daha fazla yazmayacağım, yani yazmasam iyi olur. Zaten söyleyeceğimi söyledim. Özetle: Pollyanna canın cehenneme!

Üzgünüm Ben

2007-05-04T22:48:00.000+03:00

İçsel dünyaya, hayatı yaşama anlayışına, hayallere ve kendi kararlarını/planlarını uygulama isteğine gram saygı duymayan insanlar beni çok üzüyor. Sırf bu yüzden, aslında kırmak istemediğim insanları kırdığım için de kendimi suçluyorum. Abartıyor muyum? Hatta saçmalıyor muyum? Bilmiyorum.

Artık izleyeceğim tek bir strateji var, o da artık kimseye tek kelime bir şey anlatmamak. Böylece kimseye beni üzme şansını vermemiş olacağım. Hele de üzülüp üzülmediğimi önemsemeyen insanlara.

Neyse... Yorgunum ben, omuzlarım çöktü artık dünyanın gailesinden. Yapacak iş çok olunca altından kalkılmıyormuş bunu anladım. Kaos ortamı da gerginleştirdi herkesi. Psikolojim daha fazla bozulmasın diye gündemden uzak kalmaya çalışıyorum mümkün olduğunca.

Yağızlar bizde, muhteşem bir duyguymuş teyzelik, çok tatlı zıpa. Sadece izlemek bile insanı keyiflendirmek için yeter. Sabah işe gitmeden önce, o uyurken, bir öpücük konduruyorum yanağına, eve dönene kadar tüm enerjimi karşılıyor. İyi ki var zıpa!

Bitse De Gitsek

2007-04-16T01:23:00.001+03:00

İyi insan olmak lazım arkadaş! İnsanları gaza getirmek, onları olumlu düşünmeye ve olumlu taraflarını görmeye teşvik etmek lazım. Ona buna çamur at, haddin olmadan eleştir yok böyle şeyler. Sen kendi k.çındaki çakıllara bak diye bi atasözü vardır. Ne doğru bi sözdür. Ne doğru bir öğüttür.

Neyse geçeyim bunu, can sıkıcı şeyler bunlar...

Çok işim var hala, yapıyorum yapıyorum azalmıyor, bu işte bir tuhaflık var ama çözemedim henüz. :D Keşke kısa yoldan kurtulma yolu olsaydı. Hep zor olan kısımları düşmüş payıma diyeceğim, nankörlük etmek gibi olmasın, isyan etmek gibi hiç olmasın diye söylemiyorum. Çok şükür yolunda giden şeyler yok değil ;)

Hocam sen halledersin, hocam bu seni kesmez şunu da sen al, hocam yazarsın yaa ne var... diye diye yükledikleri işleri şuraya yazsam bir çeşit işkence gördüğümü düşünebilirsiniz. Yetmiyormuş gibi bir de hocasıyla uğraş, idarecisiyle uğraş, stajeriyle ayrı uğraş... Şu zıpalar var ya, onlar olmasa çeker giderdim. Yeni sezon öğretmen öğrenci diyalogları var aslında ama bir şeyler yazmak artık eskisi kadar zevk vermiyor. BIKTIM!

İşte böyle sevgili günlük yokluğumda ben hiç boş durmadım. Ama sen durmuşsun. :) Merak etme ama içimi dökeceğim günler gelecek. Tembellik ettiğimi düşünmeni istemem şimdilik sadece şarj oluyorum.

Bu arada mekik için bekleme aşamasındayız. Bitse de gitsek!

Levazım

2007-04-06T19:12:00.000+03:00

Yakında yazacağım demiştim ama yoğunluktan ancak zaman bulabildim. Biraz da tembellik etmiş olabilirim tabii ;)

Efendim, konu şu: alıp da memnun kaldığımız, şiddetle tavsiye edebileceğimiz şeyleri yazacakmışız. Ebe sobe olayı... Oyun bitti mi bilmem ama ben bir yerinden dahil olayım. Swayline beni sobelemişti. Kendi bile unutmuştur eminim :D Neyse daha fazla uzatmadan gelelim yukarıda fotoğrafları olan gereçlere.

1. Webcam: Bu kamerayı, 2005'den beri kullanırım. O zaman 119milyona almıştım, iyi paraydı walla. Maşaallah diyeyim de nazar değmesin, çok güzel fotoğraflar ve görüntüler çektim. Üstelik msn'de görüntülü konuşma yaparken de son derece iyi bir performans alıyorum. Bir gün bile neden daha iyisini almadım demedim.

2. 5+1 speaker: Geçenlerde yeni aldığımdan bahsetmiştim. Herşey yolunda, iyi ki almışım :D 131YTL'ye mavi bilgisayardan aldım.

3. Masa Lambası + Saat: Bunu bir öğrencim öğretmenler gününde almıştı. Hocam soru yazarken beni hatırlayın diye not yazmış ama ben kitap okumak için baş ucumda kullanıyorum. Ceyda'yı da hep anıyorum :) Mudo Concept'ten almış. Ablam orda görmüş, ararsanız bulabilirsiniz. Sanırım 30-40YTL arası bir fiyatı var.

4. Sandalye: Sandalyeyi de evdeki tadilatta eskisi kırılınca Praktikerden almıştım. 100YTL'ye aldım.

5. Saç Düzleştirici: Saç düzleştirici şimdiye kadar aldığım her şeyden çok işime yarıyor. Her evde mutlaka olması lazım. Başka birinin evinde yatılı kalmama sebebim bu alettir. Sabah saç tarama işlemi kadar basit ve kısa bir sürede kuaförden çıkmış gibi oluyor saçlarım. Öğrencilerim hocam fön mü çektiriyorsunuz, hocam sizin saçlarınıza bayılıyoruz gibi şeyler söylüyorlar. Demek ki işe yarıyor ha? ;) Geçen sene Philips'ten 75YTL'ye almıştım sanırım.

6. Çanta: Onu da geçen gün bir arkadaşım hediye etti, çok beğendim. Şu sıralar en gözde şeylerimden biri o yüzden koydum :)

Şimdilik bu kadar. Bir süre daha yoğun bir şekilde çalışacağım, çok sıkıldım bu tempodam ama az kaldı 2 ay var dershanenin kapanmasına. O zamana kadar yayın işlerini de teslim etmiş olmam gerekiyor. Yaa yok mu soru yazan bir alet. İş kolaylığı sağlayan bir basit makine :P Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

En kısa zamanda uzaya yolculuk var 4+3+9 ;)

Etki - Tepki

2007-03-16T13:18:00.000+02:00

Komşudaki tadilat olayı daha az gürültülü olmakla beraber devam ediyor. Sabah balyozlu uyandırma etkisinden sonra duruma duyarsız kalmamak için gidip Philips SPA2600/00 5+1 Speaker aldım. Şimdi yapmam gereken tek şey müziği açmak. Wooferın sarsıntısı eminim onları da etkiliyordur :D Savaş açtık birbirimize onlar bana çekiç ve balyoz sesiyle saldırırken ben onlara en etkili silah olan heavy metalle sinsice yaklaşıyorum :D Akşam saatlerinde ise daha sakin müziklerle müziğin tadını çıkarmaya çalışıyorum.

Muhteşem bir keyif olduğunu söylemeliyim, eve koşa koşa geliyorum, herkese şiddetle tavsiye ederim. Ortalık kablo ağıyla sarılsa da değer. Sistemin adını da komşusavar şeklinde değiştiremeliler bence. İyi bir reklam sloganı olurdu :P 2 tanesini yatağımın baş ucuna koydum arkamda kalıyorlar, ikisi monitörün yanlarında, woofer pc masasının alt rafında ayağımın üstünde kalıyor biraz, masada olduğu için yazı yazarken parmaklarım klavye üzerinde zıplıyorlar ehehe. Diğeri için şimdilik yerleştirecek bir yer ayarlayamadığımdan wooferın yanında duruyor. Yakında üstte bir yer ayarlayacağım. Keyfim 10 üzerinden 10 anlayacağınız :) (hain gülümsememi de yapayım da)

Gerçi eski sistemim de fena değildi hani, iki büyük sony kolonu vardı, müzik setinin hoporlörleri... Lakin woofer niyetine taktığım dandik zımbırtı hışırtı yapıyordu. Bunun yaptığı etkiyi yapamıyordu o yüzden.

Bu arada sobelenmişim, yakında yazacağım. Bekleyin... ;)

Edit: Bir sürü yazım yanlışı yapmışım düzelttim, farkettiklerimi. Zıplıyor ya parmaklarım klavyede ben ona bağladım :D

Brain Damage

2007-03-09T23:45:00.000+02:00

Sabah 9.15 de başladı tadilat olayı, her yıl tadilat mı olurmuş demeyin, çünkü bizim evde değil, bizim evde sadece sesi var tadilatın. Kolonları mı kırıyorlar acaba diye düşündürecek şekilde balyoz sesleri geliyordu uyandığımda. Böyle bir ses çıkarmak ancak mutfağı balkona, balkonu salona, salonu yatak odasına, yatak odasını da mutfağa taşımaya çalışmakla mümkün olabilir. Zira hangi odaya gitsem çalışma sanki o odanın altında gibi geliyor. Gece 4 de yatmış biri için iğrenç bir uyanma şeklidir tahmin edersiniz, ben bu sabah böyle uyandım! Sanırım o yüzden sinirliydim biraz.

Her şeye sinir olma potansiyelim var şu sıra, aşırı yükleme yaptım yine beyin hücrelerine, çok çalışıyorum. Sonu hayır olsun.

Uzaya Yolculuk

2007-03-06T21:54:00.000+02:00

Zaman zaman uzaya gitmek istediğimi yazarım buraya. Herşeyden ve herkesten ölmek zorunda kalmadan kurtulmanın yolu olduğunu düşünüp kendimi kötü düşüncelerden bir süre uzaklaştırmaya çalışırım. Bunu uzun vadede düşünüp masaya yatırma fikrini hiç düşünmemiştim. Şimdi bunu incelemek istiyorum...

Mekiğimizi tanıyalım:

1.Katı yakıt roketleri (Temin etme zorunluluğu %100): Katı yakıt roketi atmosferden çıkana kadar gereken itme kuvvetini sağlayan roketlerdir. Eldeki imkanlarla bunu sağlamak mümkün olmazsa saman pazarından muadili temin edilmelidir.

2.Hidrojen tankı (Temin etme zorunluluğu %100): Mekiğin belirli bir hıza ulaşmak amacıyla atmosferi terkedip yörüngeye oturana kadar kullandığı yakıt tankıdır. Yakıt için hidrojeni temin etmek hele hele de depo edip mekiğe montlemek dikkat çekici olabilir. Bunu ucuza ve dikkat çekmeden sağlamak amacıyla LPG tankı ekleme yoluna gidilebilir. Çalışmalar kapsamına dahil edilmeli...

3.Uzay Mekiği (Temin etme zorunluluğu %100): Çelik sac ya da alüminyum sac kullanılarak yapılmasında bence bir sakınca yoktur. Lakin nasa araştırmaları için kullandığı mekiklerde bunları mı kullandı bilemiyorum.

Mekiğin Bölümleri:

a. Ön kontrol iticileri (Temin etme zorunluluğu: isteğe bağlı): Mekikle bazen ileri geri manevralar yapmamız gerekebilir. Ancak "kocaman uzayda manevra yapıp da ne yapacağım hem ölmek var dönmek yok" diyorsanız ön kontrol iticilerini mekiğinize dahil etmeme şansınız var.

b. Yıldız takipçisi (Temin etme zorunluluğu: isteğe bağlı): Yıldız takipçisi deyince magazin programı zannedilmesin zira uzayda yerimizi ve yönümüzü bulmak amacıyla yıldızların yerini tesbit etmek isterseniz böyle bir eklenti şart gibi görünüyor. Lakin "biz bir yer aramıyoruz, yönümüzü bilmesek ne kaybederiz" diyorsanız isteğe bağlı olarak bunu da mekiğe dahil etmeye bilirsiniz.

c. Uzaktan kumandalı kol (Temin etme zorunluluğu: isteğe bağlı): Elle müdahale etmemizi gerektiren durumlar için böyle bir mekanizmaya ihtiyacımız olabilir. Olmaya da bilir. Siz bilirsiniz.

d. Elevonlar (Temin etme zorunluluğu: yok): Mekiği Dünya'ya geri göndürmek için mekiği yukarı aşağı haraket ettirmeye yarayan kanat parçalarıdır. Lakin biz dünyaya dönmeyi düşünmediğimiz için böyle bir eklentiyi mekiğimize eklemeyi gerek görmüyoruz.

e. Dümen (Temin etme zorunluluğu: %100): Dümensiz araç mı olurmuş, koyun bi tane, belki işe yarar. Hatta ihtiyaten bi de vites koyun. Üstüne de tokaları geçirin, heh oldu... Bi de emrah kaseti, mümkünse 80'li yıllara ait...

f. Gövde flapları (Temin etme zorunluluğu: yok): Bu da gerektiğinde mekiği yavaşlatmak ya da durdurmak amacıyla kullanılan fren olarak kullanılır. Gezimiz turistik amaçlı olmayıp yerleşme amacı güttüğünden böyle bir mekanizmanın mekiğimiz için temin edilmesinin lüzumu yoktur. Çünkü bu flap dediğimiz zımbırtı sadece atmosferde çalışır.

Tüm bunlar sağlandıktan sonra asıl çileli olan kısım temin edilmelidir. Uzaya giderken yanınıza alacağınız üç şey nedir? Bu soruya bir an önce cevap verip en kısa zamanda temin işlemlerine koyulmalısınız.

Huzuru ve mutluluğu uzayda bulacağınıza dair teminat olarak:
tıklayınız...

Kaynak: Vikipedi

Bir Acı Kahvenin 40 Yıl Hatırı Var!

2007-02-21T00:40:00.000+02:00

Bir çocuk olmayı çok özlüyorum. Bu kadar doğallık bazen beni feci halde duygulandırıyor. Bunu görüp gülümsemek mükemmel ama geçeceğini bilmek de bir o kadar hüzünlü. Hüzünlü hüzünlü gülümsemeye öyle alıştım ki. Gülümsesem gözümden yaş gelecek o derece...

Çok sevdiğim, ayrıca da oldukça çalışkan bir öğrencim var, Burak. Tam bilmiyorum ekonomik durumları nasıl ama pek parası olmaz Burak'ın. Onların yaş grubunda otlakçı diye tabir edilir, öyle birisi bizimki :) Dersanede rehber öğretmenleri çocuklara kırtasiye için basılan 10'lu kutu deneme sınavı aldırıp, onlara uyguluyordu. Dersane programından bağımsız bir sınav olduğundan parasını çocuklar ayrıca ödediler, rehber hoca onlara dışardan temin etti. Geçen gün Burak'la netleri hakkında konuşurken özel denemeden kaç net yaptığını sordum, ben girmiyorum ona dedi. Neden dedim, çok kolay oluyor falan dedi ama belli ki almamış. Ben de ikna etmeye çalıştım, gir onlara mutlaka o sorular çok güzel falan diye. Yok dedi ısrarla, ben alayım dedimse de kabul etmedi. O zaman iddaaya girelim bak bir dahaki denemede fenden 15'i geç seninkini ben alayım dedim, zorla kabul ettirdim. Zaten çocuk 15 netin altına hiç düşmediği için kaybetme riski de yoktu :) Tamam ama 20 neti geçersem ben de sizi Gloria Jean's e götüreceğim dedi. Tamam dedim. Burak 20 netin üstünde yaptı, ben zaten aldırmıştım rehberliğe kutu denemesini :) Girdi bu pazartesi sınava.

Bugün de onlarla dersim vardı, çıkışta da yemek yeyip arkadaşlarla buluşacaktım. Burak hocam bugün isterseniz gidebiliriz dedi. Ben de zaten yemek yiyeceğim o da gelsin benimle diye düşündüm, kabul ettim. Önce yemek yemeliyim Burak dedim, zorla ikna edip yemek ısmarladım. Sonra da Gloria Jean'se gittik. Fiyatları çok pahalı, en ucuz şey su, soda ya da türk kahvesi :) Daha önceden öğrenmiş tabii fiyatlarını, ablası gitmiş bir kaç defa o anlatmış ehehe. (Ablası da Gazi'de hukuk okuyor.) "Türk kahvesi içeceğiz ama hocam, diğerlerine param yetmez" demişti zaten. Gittik oturduk, mönüye baktık fiyatından emin olduk, çıkardı yeniden bi saydı parasını ve orta şekerli türk kahvelerimizi söyledik :) Bekledik geldi ama ap acı bir kahve, içmemiz mümkün değil :) Beğenmedi tabii :D "Şeker atsak yaa" dedi, masada şeker var ama kaşık yok ki ehehe. Benim çantamda sakarin vardı, birer tane attık içtik tatlı tatlı :))

Arkadaşlarla buluşmaya da 15-20 dakika geciktim. Mesaj atıyordum gecikeceğim diye, Burak hesabı istedi. Ödeyeyim lütfen dedim ama kabul de etmedi. Garsonu çağırışını görmeliydiniz :) Cüzdanından çıkardı tüm parasını arasına bıraktı hesap kağıdının. İlk kez bu şekilde hesap istediğini söyledi bi de, canım benim yaa elindeki tüm imkanla bana olan borcunu ödedi, oysa yaptığı bu jestin değerini biçemiyorum ki. Üstelik geçen gün yolda bulduğu paraydı bu. Arda var sınıflarında, TED de okuyor o zıpa da, parayı yerde Arda görmüş Burak'a göstermiş. Burak da cebe atmış tabi :)) Nedense hep çocuklar bulur böyle yerdeki paraları, ben yıllardır hiç öyle para görmem yerde. Keşke hep çocuklar bulsa zaten :)

Muhteşem bir duygu anlatamam size. Dünyanın en şanslı insanı benim. Bunu yaşadığım için, beni dünyalarına kabul ettikleri için. Ceplerindeki tüm paralarını harcayacak kadar beni önemsedikleri için. Bir insanı daha çok gülümseten, mutlu eden ve bunları yaparken de hüzünlendiren başka ne olabilir ki! Zıpaları seviyorum!

Yağmur

2007-02-13T02:20:00.000+02:00

korkmuyorum artık senden gece
korkmuyorum hiç karanlık
üzerime gel istersen
sar beni ben kaçıp gitmem

korkmuyorum artık senden yalnızlık
korkmuyorum hiç korkmuyorum
yüreğime vur
vur istersen
kalmadı hiç kaçıp gitmem

sokaklarda yanımda dolaşan
yağmur
geceleri başucumda duran
yağmur
avucumda ellerin yerine
yağmur
vur yüzüme
vur yüzüme

saçlarımda nefesin yerine
yağmur
dudağımda dudağın yerine
yağmur
gökyüzünden çaresizliğimi
yağmur
vur yüzüme hadi
vur yüzüme

daha hızlı yağmur
yağ hadi yağmur
ağlar gibi yağmur
vur yüzüme

hadi yağmur
çok üzgünüm çok üzgünüm çok üzgün yağmur
kaybedeceğim neyim kaldı
ne kaldı yağmur
vur yüzüme yağmur
yağmur...

Cem Adrian

Yine gece yarısını geçtim. Bir hayli de oldu, gecelerimi gündüz yapan karanlık, korkmuyorum artık senden. Geçen zaman, korkmuyorum. Başucumdaki yalnızlık, kulaklarımdaki ses, avucumda uzayıp giden çizgiler ve uzayan mesafeler çaresizliğimi vur yüzüme! Yağ hadi yüzümden dökülen yağmur çaresizliği vur yüzüme, yüzleşmekten korkmuyorum!

5 Bilinmeyenli Denklem

2007-02-06T00:18:00.000+02:00

Beni Eserel sobelemiş, çok sevindim, kendisi en yeni blog kardeşlerimden :) Ayrıca Orphaned Land dinleyebildiği için takdire şayan bir şahsiyet benim gözümde ;)

Hımm gelelim denklemin çözümüne. Uzun zamandır bu bloga içimi döküyorum. Çocukluğum, biraz büyüklüğüm, biraz daha büyüklüğüm, işim, hobilerim, fobilerim, hayatımdaki önemli dönüm noktaları, okuduklarım, yazdıklarım, söylediklerim ve dahası... Hakkında bilinmeyen daha ne kaldı ki diyebilirsiniz. Ben de uzun uzun düşündüm hakkımda bilinmeyen ne var diye. Bakalım deneyeceğim, acaba neler çıkacak içimde gizli kalmış.

1. Herkes öğretmen olduğumu biliyor, herkes zıpaları sevdiğimi de biliyor ama herkes idarecilerle pek anlaşamadığımı bilmiyor. Her sene idareciler şubelerde yer değiştirir. Çalıştığım şubenin o seneki idarecisiyle mutlaka atışırız. :D Bana nasıl uyumlu yaklaşmaları gerektiğini başlangıçta bilmezler lakin sonra öğrenirler. Bu konuda biraz asiyim sanırım ve profesyonel davranıp olaylara soğuk kanlı yaklaşamıyorum, ters bir durumda -ki bazen gerçekten mantığın almadığı şeyler şart koşuyorlar- gemileri yakıyorum. Zaten hep söylerim amatör ruhu seviyorum diye. :)

2. Arkadaşlarım arasında neşeli, konuşkan ve dışadönük bir insanımdır, lakin aile içinde herkes beni içine kapanık ve ketum olarak bilir. Bizimkiler blogumu okusalar eminim kafalarındaki Esra modelini tekrar gözden geçirirlerdi, arkadaşlarım için ise 'blogdaki ben' çok daha tanıdıktır. Arkadaşlarım beni aile hayatım içinde gördükleri zaman şaşırırlar, bunu görüp de "sen çok nazlısın yaa" diyen çok arkadaşım olmuştur. Ayıca "nazlısın, inatçısın ve hainsin" diyen de olmuştur ;)

3. Siyasetten ve siyesetçilerden hoşlanmıyorum, hiç birinin ahlaklı kalabildiğini sanmıyorum bu yüzden de oy kullanmıyorum.

4. Cipsi bırakmaya çalışıyorum, inanılmaz derecede zorluyorum kendimi cips almamak için ama öğrencilerim sağ olsunlar sevdiğimi bildikleri için benim dersime mutlaka cips getiriyorlar. Hatta hiç cips sevmediği halde sırf benim için cips alan öğrencim bile var :D Geçen senelerde cipslerin içinden çıkan "bedava" kuponlarını benim için toplayan bir sınıfım vardı :D Bazen de etüt derslerinde öğrencilerden birini markete gönderip birkaç tane parti boy cips aldırıp derste cips yediğimiz oluyor :)

5. Eğer özel bir yetenek seçebilme şansım olsaydı ressam olmak isterdim. Güzel resim çizebiseydim, bulduğum her yere çizerdim, yeteneğimi herkese göstermek için otobüste, dolmuşta, parkta, oturduğum herhangi bir yerde mütemadiyen resim çizerdim. Süper olurdu :)

Hımm son olarak da Un4, Eslem ve Depresif Vişne'yi sobeliyorum.

Kdz. Ereğli Again

2007-02-04T19:59:00.000+02:00

Bir aylık zıpa masajı kürü hüzünlü bir noktaya geldi çünkü Yağızlı günler yarın sona eriyor. Biz dün Ereğli'ye geldik, yarın da döneceğiz. Bol bol fotoğraf çektim ama güneşin batışını kaçırdığım için çok üzüldüm. Güneş çıkmaz böyle yağmurlu havada diye düşünürken eve dönüp camdan baktığımızda güneşin kızıllığı denizin yüzüne düşmüştü. Fabrikanın dumanları arasından görünen bu manzarayı fotoğraflamak yerine sadece izledim. Artık bir sonraki gelişimize kaldı. O zamana Yağız da büyümüş olur birlikte gideriz :)

Zaten hüzünlü bir şekilde bir dahaki görüşümüzde yürümeye başlar, anneanne, dede, teyze falan demeye başlar, bisiklet sürer falan gibi dokunaklı cümleler kuruyoruz. Nasıl dayanacağız biz deyip iç geçiriyoruz. Bu çok kötü oldu. Zaten bloga da bakınca durumu algılamak zor değil, bir aydır yazdığım tüm postlarda ondan bahsetmişim :) Hımm bakalım bundan sonraki seyri nasıl değişecek blogun.

Pink&Black Copyright

2007-01-29T18:33:00.000+02:00

Bir devam yazısı...

Hafta sonu yoğun kar yağışı nedeniyle Yağızlar bir hafta daha buradalar :) Haftaya babam götürecek bir aksilik çıkmazsa o zamana kadar biraz daha Yağız'lı günlerin tadını çıkarmakta yarar var ehehe.

Bugün biraz blogun arşivini karıştırdım. Ne tür süzgeçlerden geçmişim bu güne kadar. İçimde kopan fırtınalar, soru işaretlerim, ünlemlerim, tepkisiz kalışlarım, inatla açık açık yazmayışlarım vs. kendi kendime şifreli bir konuşma tarzı geliştirmişim :D Bugünlerde ise bu dolaylı anlatım olayını bırakıp doğrudan söyleme taktiğini uyguluyorum. İş bu haldeyken doğrudan anlatılacak şeyleri direkt muhattabına göndermek gerekiyor. Blogu bu tür emeller için kullanmıyoruz ;) O ilerde şifresi çözülmek üzere toplanmış bir kitap olacak. Büyüyünce Yağız'a vereceğim tüm telif haklarını :P

Geçen gün cimri ve pinti bir arkadaş Jonathan Lethem'in Yok isimli romanını hediye etti. Çok ilginç geldi kitap, bilmiyorum fiziğe olan ilgim mi, yoksa 'gidişler' üzerine yapılan metaforlar mı dikkatimi çekti ama merakla okudum.

Ben nerede bitiyorum, sen nerede başlıyorsun?
Duraksadı. Kopma noktası neresi mi demek istiyorsun?
Sen gidersen benden geriye ne kalacak demek istiyorum?
Ben bir yere gitmiyorum. Sesi çok sakindi.
Yine de cevap ver.
Senin tamamın kalacak, dedi. Benden hiçbir şey kalmayacak. Ben gitmiş olacağım ve sen hala burada olacaksın.
...
Hiçbir şey söylemedi.
Beni terk etseydin, dedim, benden o kadar çok şeyi alıp götürürdün ki senin içinden dönüp geriye kalan şeye, yani birlikte terk ettiğimiz Philip Engstrand’ın kabuğuna bakıyor olurdum.

Hastalık sürecim giderek iyiye doğru gidiyor. Yarı yıl tatilinden payıma düşeni de yatarak geçirdim. Yakında kitap okumak için ya da hastalanıp yatmak için bu kadar vaktim olmayacak. Yakından tanıyanlar bilir yaz demeden kış demeden meclis gibi tolanıp çalıştığımızı, olur olmaza toplantı yaptığımızı, hatta artık bunun can sıkıcı bir hal aldığını falan. Neyseki işleri paylaştık. Yaklaşık 20 yaprak test, 20 sayfalık bir dergi ve bunun yanında etkinlik yazacağım. Ayrıca 8. sınıf soru bankasının 40 sayfalık kısmının revizesi bana ait. Sorularını atıp dergideki soruları koyacağım yerlerine. Geçen sene de tüm kimya bölümü bana aitti yap boza döndü herşey. Yap yeniden yap tekniği. Gerçekten çok sıkıcı. Neyse canımı sıkmıyorum artık, profesyonel davranmalıyım.

Gelişmelerle tekrar buluşmak üzere sevgili blog. Zaman doldu şarkı bitti, söyleyeceklerim bitmedi ama ;)

Zıpa Masajı

2007-01-26T22:46:00.000+02:00

Evet iyice uzattım arayı, artık bir şeyler yazmanın vakti geldi değil mi? Öncelikle keyfimin yerinde olduğunu yazayım, işler yolunda. Arada iş hayatındaki tansiyon yükselse de artık bununla yaşamayı öğrendim sanırım. Sağlığım için ise aynı şeyi söyleyemeyeceğim zira bir ay içerisinde 3. kez grip oluyorum. Zaten her biri 10 gün sürüyor. Yani ben tam kurtuldum, ohh iyiyim derken yeniden yatağa düşüyorum. Çok ilginç. Bunu bağlayabileceğim hiçbir şey yok üstelik. Yani ne haddinden fazla tempo, ne üzüntü, ne başka bir şey. Öyle işte, bendeki bağışıklık sistemi dandik.

Yağızlar hala bizdeler. O gidince nasıl alışacağım eski düzene bilmiyorum. 1 aydır burdalar ve bu bir ayda zıpa o kadar büyüdü ki, insan inanamıyor. Şu sıra kendi kendine sesler çıkarmaya başladı. Çığlık atıyor :) Ses çıktıkça da keyifleniyor.

Geçen gün öğrencilerim sınıfa balon getirmişler tenefüste şişirmişler ben de derse girince ellerinden aldım ben oynayacağım diye... Biraz takıldım, oynadık falan, eğlendik sınıfta. Sonra balonlardan birine bunu yeğenime götüreceğim diye el koydum. :) Akşam iyice yıkadık verdik eline, bizim zıpa balonu emmeye başlamasın mı :D Ertesi gün sınıfta anlattım da çocuklar gülmekten koptu eheheh. Ablam da alış verişe gittiğinde Yağız çok sevdi diye bir sürü balon almış. Balonları şişirdik, havaya atıyoruz, bizimki bir heyecanlanıyor, deli oluyor gülmekten. O güldükçe de ben deli oluyorum. Günler böyle geçip gidiyor. Strese, derde, tasaya birebir işte zıpa masajı dedikleri bu olsa gerek ;)O gidince nasıl geçer bilmiyorum.

Devam edecek...

Zıpalardan Mesajlar

2007-01-10T23:46:00.000+02:00

Zeynep (Dersten attığım öğrenci)
Hocam ben Zeynep. Kusura bakmayın gerçekten sizlik birşey yok. Sabahtan beri dersanedeyiz. Ben sizi üzdüğüme çok üzüldüm. Çünkü SİZİ ÇOK SEVİYORUM.:-/

Ali Burak
Mrb hocam ben Ali Burak. Tlf nom orda yazıyodur.

Ali Burak (aynı gün)
Hocam yarın hangi saatlerde boşsunuz? Şahsen bizzat biz 12 de deneme olmaya geliyoruz. Ayarlayabilir misiniz?

Mehmet
Hocam ben Mehmet nasılsınız? Sizden çarşamba günü çift saatlik sohbet etmek için etüt verir misiniz?

Ceyda
Hocam ben Ceyda bakın size şiir yazdım: -E-n uzun duvarın uzunluğunu ölçebilirsiniz. -S-uyun kaynama noktasını bulabilirsiniz -R-eymuru fahrenhayta çevirebilirsiniz -A-ma benim size olan sevgimi asla anlayamazsınız.

:)

Mutluluk

2007-01-07T11:58:00.000+02:00

Bizimkiler döndüler. Her şey mükemmel görünmeye başladı gözüme nedense :P Çok özlemişim. Sarılınca anladım. Çok dokunaklı sarılma sahneleriydi onlar. Uzun bir süre de unutabileceğimi sanmıyorum. :) Mümkünse uzunca bir süre herhangi bir yere gitmesinler. Böyle normal yaşam formlarımıza geri dönelim. Huzur dediğimiz şey var ya o çok güzel bir şey. :)

*Sanki pembe zemin üzerine yazıyormuşum gibi geldi :P Uzun zamandır da böyle sevinmemiştim hani :)

+1

2007-01-05T23:09:00.000+02:00

İnsanın doğum gününün yeni yıla yakın olması çok kötü bir şey. Yeni yıldan bir şey anlamadan hemen bir yaş daha yaşlanıyor insan. Bakınız Yağız giderek büyüyor maşaallah. :)

Nedense büyümeyi hiç istememiştim. Hep bebek kal deseler tereddütsüz kabul ederdim. Küçükken babamın eski fotoğraflarıma bakıp "neden büyüdün ki keşke hiç büyümeseydin ne güzel severdik şimdi" tepkisini duyunca sanki olma olasılığı varmış da olmamış ve iş işten geçmiş gibi gelirdi. :D Çocukluk sanrıları işte. Ama şimdi şu zıpanın büyüyüşünü izliyorum keyifli keyifli. Teyze diye peşimde dolaşacağı benim ona bir şeyler ısmarlayacağım o günler gelecek çok doğum günü daha sonra... ve fakat yıllar çok hızlı geçiyorlar. Umarım hayat herkes için en güzel seyirde devam eder.

Evet günlük +1...

Bayramlık Hüzün

2007-01-02T22:33:00.000+02:00

Bir yıl daha geçirdik seninle be günlük, bir bayram daha geçti diğerlerinden daha tatlı değil. Bayramı bayram yapan aileymiş bunu öğrendim. Bu yıl da bana bayramlık 'hüzün' düştü, onları giyinip çıktım, döktüm yüzümü. Bizimkiler olmayınca sabah erken uyanmanın da anlamı yok, uyuyorum uyuyabildiğim kadar, zorluyorum kendimi daha fazlası için. Gelen giden zaten yok, yalnız başınayım. Üstelik hastayım.

Gece annemin sesini duydum yorganımı düzeltti "Esraaa" diye seslendi. Sırtım duvara dönüktü, yüzünü görmek, sarılmak istedim. Çeviremedim kafamı. Zorladım biraz kafamı çevirmeyi sonra uyandım. Rüyaymış, annem burdaydı diye düşündüm uyku ile uyanıklık arasında. Öksürmelerime, seslenmelerime tepki veren olmadı. Babam odaya girip greyfurt suyu getirmedi örneğin, şu ilacı iç diye zorlamadı. Nasıl oldun diyen de olmadı. Onları çok özledim.

Ablamlar burda aslında ama evde durdukları yok, evde olduklarında da pek odamdan çıkmıyorum, içerden sesleri geliyor sadece, çıkmamam gerekiyormuş gibi bir hisse kapılıyorum nedensiz bir şekilde. Sanki bir savaş sonrası anlaşıp o taraf sizin bu taraf benim diye paylaşmışız gibi yalnızlığımı. Kahvaltımı da yalnız yapmayı tercih ediyorum. Yağız'ı sevip stres atıyorum o kadar. Çok şeker olmuş, gülünce dünyaları bağışlıyor sanki. Hiç bıkmadan güldürmek istiyorum ama içimdeki burukluktan mıdır, hastalıktan mıdır nedir odama dönüyorum geri. Uzun uzun dünyayla bağlantıda kalamıyorum.

Sosyal hayattan fişimi çekip müziğin ahengine takılıyorum. İnsanlara sinir olmaktan yoruldum. Kesinlikle hümanist biri değilmişim, üzgünken daha çok agresif davranıyorum. Özledikçe daha da huysuz oluyorum. Zaman inadına geçmiyor, sanki hala bayram hala yılın ilk günü hala annemler yok. Üzülüyorum.

Bişiy Demiyorum

2006-12-29T03:08:00.000+02:00

Zaman

2006-12-20T20:41:00.000+02:00

Ben akşamları sevmem akşamlar sorun yaratır,
Ben konuşmayı da sevmem gidişler hep o gidiştir,
Senin gittiğin yollardan, yalnızlık çıkar gelir,
Ve böyle akşamlarda içim biraz daha erir....

Akşamların ne kadar uzun olduğunu farkettiniz mi? Sesin boş odaları doldurmaya yetmediğini? Dışardaki soğuk havada titrediğinizde elleriniz ceplerinizde eve dönüş için kendi adımlarınızla yarıştınız mı? Zaman nasıl geçer? Ne zaman bahar gelir? Hayatın ileri sarma tuşu var mıdır?..

Uzaya gitmek namümkün!

15 Aralık 2006

2006-12-15T11:45:00.000+02:00

Bizimkiler gitti bugün, içimden büyük bir parçayı alıp götürdüler sanki. Onları götüren otobüs uzaklaşırken engel olamadığım bir sıcaklık hissettim yüzümde, sırtımı titreten hıçkırıklar eşlik etti onlara. Bir an önce dönsünler hayırlısıyla, başka bir şey istemiyorum.

Henüz haber alamadım onlardan bekliyorum, sessiz bir bekleyiş, hatta fazla sessiz, ev bomboş. Onları şimdiden özledim. İNŞALLAH sağ sağlim dönerler.

Sayılar Sonsuza Gider Sıfıra Bölününce

2006-12-12T11:23:00.000+02:00

Çok bilinmeyenli bir denklemin ortasındayım
çözümsüzüm.
Sıfıra bölününce sonsuza gidiyor sayılar.
Sıfırı sıfıra bölmeye çalışıyorum oysa
böylesine bir belirsizliğin içindeyim işte...
Limit sonsuza giderken
limitleri zorluyor hüznüm
biliyorum hüznün
bir üst sınırı yok
dizi dizi toplayıp
seri seri çarpıyorum
çarpılıyorum.
Acının türevleri
göz yaşlarıymış bunu öğrendim
Seni içimden çıkarsam
sıfır kalıyorum
Sıfıra bölününce sonsuza gidiyor sayılar
kendimi sana bölüyorum
kalansız bölmeyim!

Sayı/0 sonsuza gidiyor...
sen sonsuza gidiyorsun
kalan ben oluyorum.

Giderken

2006-12-07T23:19:00.000+02:00

Giderken ardında
Koca bir şehir
ve koca bir şehir dolusu
yabancılar bırakıyorsun.
Soğuk bir sonbahar
ve ardından kış
Birbirine yabancı bir yığın bakış
ve göz yaşları bırakıyorsun
Giderken hüzünlü bir not
notun üstünde
el izini bırakıyorsun
Oysa ellerini bırak burda
üşüyünce üstümü örtersin
ağlayınca başımı okşar
göz yaşımı silersin
Ellerini bırak burda
biraz daha hayatta kalmak için
tutunacak bir şey bırak
düşüyorum...
Anne giderken ardında
bir harabe bırakıyorsun.

Giderken yanında götür
aklında götür
aklına getirme buraları
beni de götür.
Yalnız korkarım
ağlarım bilirsin
dayanamam en çok sensizliğe...
Bir dua, bir damla yaş
buruk bir hüzün
yanık bir gül kokusu
ve kuru çınar yaprakları
en çok da
Baba giderken yanında beni de götür!

Beytepe Kampüs

2006-12-05T22:44:00.000+02:00

Okula gittim bugün, diplomanın onaylı örneğini almak için. Sanki okulu dün bırakmışım bugün geliyorum gibi geldi. Herşey kaldığı yerden devam edecekmiş gibi. Sanki aradan yıllar geçmemiş, biz hiç büyümemişiz, değişmemişiz gibi... yollarda yürüyen yüzleri tanıyacakmışım gibi geldi. Şaşkın şaşkın geçmişe döndüğümü düşündüm. İtiraf etmeliyim ki işe gidene kadar o etkiden çıkamadım. :/

Beytepe'nin her mevsimi güzeldir ama sonbaharı ve ilkbaharı başka güzeldir. Bunu değerlendirmek istiyorudum ama tek kare bile fotoğraf çekemedim işim olduğu için. Bir gün gidip tüm günümü fotoğraf çekerek geçirmek istiyorum.

Fotoğraf wowTurkey'den Ceren'e ait, henüz kendisinden izin almadım, emr-i vaki yapmayı düşünüyorum :D Umarım kızmaz. Ne yapayım mükemmel bir fotoğraf dayanamadım çaldım ehehe "keşke ben çekseydim" denilecek kadar güzel ama keşke çekerken oralarda olsaydım yeterdi diyorum. Ve çok kıskanıyorum onu hala hergün orada yeni güne uyandığı için. ;)

Esra istifa! Esra istifa!

2006-12-04T22:07:00.000+02:00

Gün geçmiyor ki bir şeye canımı sıkmayayım. Şu sıra depresyondayım sanırım, değilsem de yakında girerim. :P Çekip gitme isteğimi zaman zaman dile getirmiştim, şimdi bir kez daha dile getirmek istiyorum. Mekiğime LPG taktırır taktırmaz uçuyorum. 10 güne kadar yalnızlık günlerim de başlayacak, annemler gidiyorlar, ben de onlarla gitmek istiyorum lakin ayağımda prangam var. :/ Bir daha dönüp dönmemek umrumda değil... ben de gitmek istiyorum! Walla korkuyorum yalnızlıktan, sessizlikten, güvensizlikten, özlemekten ve daha bir sürü şey.

Tuğus'la konuştuk dün, çok trajik bir konuşmaydı "pesimist olan bendim ama sana şunu söylemeliyim: hayat güzel Esra" dedi. Evet hayat güzel, hayat her şeye rağmen güzel. Eğer güzel olmasaydı şu an burda olmazdık. Öyle değil mi? Hayatta kalmak için çektiğimiz ezayı şöyle bir düşününce gerçekten kayda değer bir şeyler buluyor olmalıyız. Bulamıyorsanız sorunu kendinizde arayın. (bkz. aramaya inanmak) :P

Günlük modundan çıkalı epey oldu, artık haftalık yazılar bile yazmıyorum. Aslında yazacak anlatacak öyle çok şey var ki, sadece içime atıyorum. Sorulunca "bilmiyorum" diyorum. Bir tek şey biliyorum, bazı kırgınlık ve kızgınlıklarım var gideremediğim. İçimde kopan şeyleri onaramıyorum. Pişmanlıklarım var gözlerimden dökülen, yüzümü düşüren. Kaybettim geleceğe dair inançlarımı. LPG yi bir an önce taktırıp gitmek istiyorum. :P

Neyse Tireddisco yine laf edecek melankolik saykodelik pink diye... Uzatmayayım. Sadece öyle kopuk bir dönem geçiriyorum. Ocak 7'ye kadar böyle sürer sanıyorum. Bu demek oluyor ki en berbat doğum günüm bu yıla tesadüf ediyor. Ben de merak ediyordum her yıl daha berbat olabilir mi diye... :D

Efendim geçen gün ki konserden bahsedemedim günlerdir abuk subuk şeylerle uğraşmaktan. Sinirliydim zaten Pilli Bebek zımbırtısına. Kuzen kuzen gittik konsere yine,Canan abla, Gökhun ve ben. Gökhun'u bu derece sıkılmış görmemiştim daha önce :D Neyse aramızda ya da dışarıdan birisiyle tartışmadan FD çıktı ve neşemiz yerine geldi. Ertesi gün 10 saat dersi olan birisi için fazla yoruldum. Uykuya daldığımda saat 3'dü. C.tesi iş çıkışı wowTurkey buluşusu vardı. Şehir fotoğraflarımı paylaştığım, bunun yanında haber ve sohbetleri de takip ettiğim nezih bir forum. İleride bir fotoğraf turu yapmayı da planlıyoruz. Hala çekip gitmemiş olursam katılmayı düşünüyorum :D Toplantıda katılımcı sayısı fena değildi, çok uzun ve derin sohbetler yapamadık, aşırı uykusuzluk ve yorgunluk nedeniyle erken ayrılmak zorunda kaldım. Keyifli insanlarla tanışmaktan mutluyum.

Pazar ise zümre toplantımız vardı. Zaten o günden beri hüzünlüyüm. Çok garip bir gündü.Bir şeylerin asla eskisi gibi gitmeyeceğine olan inancım pekişti. İşte o gün karar verdim gitmek gerektiğine. İstifa eder etmez gidiyorum! :P

Kısaca F.D. Konseri

2006-12-03T00:09:00.000+02:00

Biz dün gece ordaydık. "İyi ki ordaydık diyebilecek miyiz acaba?" diyorduk. Pilli Bebek'e rağmen iyi ki ordaydık diyoruz. En berbat dakikalar gerçekten onlarınkiydi. Çıkarıp mp3 dinledim o derece sıkıldım. Uzattıkça uzattılar. Bir an hiç gitmeyecekler sandım.

Neyse nihayetinde F.D. dinledik, keyfini çıkardık. Çok geç bittiği için madur olduk. Ama değdi...

Not: Zilli Şebeği sevmiyoruz.

Zıpa Sevenler Günü

2006-11-24T23:35:00.000+02:00

Öğretmenler günüydü, zıpalarım elimi öptüler :) Bana çiçek getirmişler canlarım benim. Eski öğrencilerim mesaj çekti. Bu meslek gerçekten mükemmel bir meslek. Daha önce söylemiş miydim? "Zıpaları seviyorum!"

Uçmak

2006-11-21T21:10:00.000+02:00

Kendimi o derece mutsuz ya da umutsuz -hadi iyimser olmak gerekirse- öyle kırgın hissediyorum ki bunu ifade edebilecek cümleler beni korkutuyor. Biliyordum... hayal kırıklığına uğramamam için hayal kurmamam gerektiğini, umudumu kaybetmemem için ümit etmemem ve hiç kimseden hiçbir şey beklememem gerektiğini biliyordum. Üzgünüm.

Memento

2006-11-16T23:04:00.000+02:00

Bugün bloga bir şeyler yazacağımı söyledim Tireddisco'ya. Ama aklıma yazacaklarım gelmiyor, konuştuklarımızı toparlayamadım kafamda. Aslına bakarsanız ne yazacağımı toparlayarak konuşmuştuk ama unuttum. Tek yapmak istediğim bu iğrenç başağrısından kurtulmak için hemen yatağıma uzanıp gözlerimi kapatmaktı ama yapmadım. O halde hatırlamak için susam sokağı yöntemini uygulayalım. Zamanda geriye doğru gidelim.

Eve geldiğimde 8.30 civarıydı. Kitap okuyordum otobüste, yanıma oturan adam da kitap okuyordu. Yan koltukta bir kız ve bir erkek oturuyordu ve yol boyu hiç ara vermeden konuşmayı sürdürdüler. Rahatsız oldum. Genelde yol boyunca müzik dinlerim ama zamazingonun pili bitmişti. (Aklımdayken değiştireyim)

Otobüs durağına geldiğimde durak boştu, "çift katlı sırası mı?" dedim bekleyen 2-3 kişiye evet anlamında kafa salladılar, "bu kadarcık kişi miyiz?" diye ekledim ve içimden "hımm" diye geçirdim. O ara zaten bozuk parayı cebime koyup kulaklığı takıp (pili henüz bitmemişti) kitap okumaya başlamıştım.

Durağa Konur sokaktan çıktım. Tireddisco vardı yanımda, hatta Konur'da gül satan adamlardan kaçmak için neredeyse koşuyordu. :D Normalden biraz hızlı yürüyor, yürürken de yoğun bir şekilde konuşuyordu, hayatın çok kolay olmadığından, hayattaki iç burkan detaylardan ve aslında neye ihtiyacı olduğundan falan filan bahsediyordu. Bişeyleri yazmamam konusunda uyarıyordu beni onu net hatırlıyorum ama o kadar.

Konur sokağa gitmeden önce Sakarya tarafındaydık, balıkçının önünden geçerken kokuya dayanamayıp "hadi yawf yiyelim, temiz değilse bile yenir ne olacak" diyerek girdik. Ekmek arası hamsi kayda değerdi. Sokağa dönmeden önce Tireddisco'nun bana olan borçlarından bahsediyorduk :D ve ondan tüm borçlarının yerine bana "Divan" isimli romanı almasını ya da bulmasını istiyordum. Kitapların çok pahalı olduğundan bahsetmiştik az önce uğradığımız kitapçıdaki "kelepir kitap reyonu"ndan kitabı aldıktan sonra diğer reyonlara bakarken.

Kitapçıya da orda gördüğü kitabı almak için gideceğini eve gidiyorsam durağa yürüyebileceğini söylemişti, merkez şubede karşılaştığımızda. Öncesinde uzun uzun blogdan, edebiyat hayatına giriş yapacağından, msn sendromlarından, neden istemsizce kırıcı olduğundan, bilinç dışı hareketlerini kontrol altında tutamadığından ve Yiğit Özgür karikatürlerinden bahsetmişti.

Merkeze hem ziyaret hem ticaret için uğramıştık Mehmet'le. Müdür evraklarımı bu sene bulunduğum şubeye götürmem için çağırmıştı ayrıca maaş dediğimiz aylık ücretledirmeyi muhasebecimiz sevgili Y. Bey'den alacaktım.

Daha geriye gidersem 2 saat dersim vardı, öncesi ise hazırlık ve enden çıkış ile geçmişti. Gün bundan daha uzun değildi. Sinsi başağrısı ise hala sürmekte. Şimdi düşüneyim. Ne söyleMEyecektim ben? :D

Psikanalizde Yeni Yöntemler (*)

2006-11-12T21:45:00.000+02:00

"Nietzsche Ağladığında" bittiğinden beri psikanalize karşı ilgim yeniden (en son Alper Canıgüz'ün "Tatlı Rüyalar" kitabında depreşmişti) depreşti. Bilinç dışı oyunları ve rüyalar, geçmişi hiç eden mutsuzluklar, gelecek kaygısı, umutsuzluk, 0-6 yaş arası gelişim dönemleri ve fiksasyon gibi şeyler kafamın içinde dönüp duruyor. Dönmesin, dursun! :) Bir gün hipnoz ile tedaviyi denemeliyim. Kim denek olmak ister? :P

Toprak Işık diye bir adam var, yazar, mizah anlayışını beğendiğimi söylemeliyim. Sanırım dördüncü kitabı olan "Kız Ararken"i okudum. Annem kitaplıkta görünce imalı bir gülümsemeyle gözümün içine baktı "hayır anne" diyemedim :/ Yani açıklama yapılacak bir durum da değil, ne denir ki, kitabın adı. :P Neyse içinde birbirinden bağımsız küçük hikayeler var. Komik, bir de özellikle o hikayedeki olayların Ankara'da geçmesi kitabı daha da komik bulmama sebep oldu. Geçen mekanlar birebir yani. :D Bu hikayenin kahramanı eğer gerçekte yaşayan bir adamsa umarım karşılaşmamışızdır. Puhahah. Ya bir de kitabı kime tavsiye etsem alınıyor, ne var kardeşim! :D

Günlerdir birşey yazmıyorum buraya. Giderek düşen bir "hit"im var. Kimin umrundaysa? (Sanırım sadece google ilgileniyor) Ben yazdıkça hit yükseliyor. Bu google'daki mekanizma benim kavrama sınırlarımın çok üstünde sanırım ya da sadece yeterince eğilmediğim bir konudur. Eheh kibirli miyim ukala mıyım yoksa başka bir şey(doğru kelimeyi bulamadım) miyim neyim? Çocukluğuma inmek lazım. :P

Yazmasam da herşeye rağmen zıpalarla dersler çok keyifli gidiyor, acaba benim psikolojime endeksli olarak mı onlarla eğleniyorum. Buradaki ders saati sayısı - h.içi etüt saati paritesi göz önünde bulundurulup ders saati ücretimle ilişkilendirilmelidir. Eğer "h.içi gelmem ders saatimden kesilsin" diyorsanız o halde "müdür bu buna konuş"un. :P

Neyse yaa düşünmeyeceğim. Belki düzelir. Hani olmaz ya olmuş mesela...

Rockçı öğrencilerim var benim bu sene yawf, bugün biri bana "ZZ top bilir misiniz hocam" dedi, "bilirim tabii dedim", "aaa ilk defa sorduğum birisi biliyor" diye ekledi. Yaşlıyım ben galiba. Kimisi bass gitar çalıyormuş, kiminin abisinin grubu varmış anlatıyorlar öyle. Bir Duman'dan vazgeçiremedim. Duman dinliyorlar yaa... beni deli ediyorlar. Konseri mi varmıymış neymiş ille hocam bizi götürün annemiz göndermiyor diyorlar. "Ya dinlemeyin deli misiniz" diyorum.

"Dumancı olmuş gençlik" diye buyurmuş mudur acaba zerdüşt? Hayırdır demeyin... Nietzsche ağlamadan önce ne demiş merak ettim de kitapçıdan çıkarken -dost'un önü güzel buluşma noktasıdır:P- son hamle kaptım. Onu okumaya çalışıyorum. Bakalım birşey anlarsam yazarım.

(*)Heheh ulan google sen mi uyanıksın ben mi :P

Dün / Bugün

2006-11-05T20:48:00.000+02:00

Her tarafta sarı yapraklar var, o çok sevdiğim Kumrular, Necatibey hep sarı yapraklarla süslenmiş. Acı rüzgarlar esiyor bazen şemsiyeleri uçuran. Ben hızlı adımlarla geçiyorum üst üste bir kaç kez. Koşturup duruyorum bir üçgenin köşelerine. Yorgunluğumu anlatabileceğim hiç kimse yok. Ne yazık ki nefesimi sadece bir yerlere yetişmek için kullanıyorum.

Tarih tekerrürlerden ibarettir. Kaçıncı tekrarım bilmiyorum aynı izin üstündeki. Kafamı piyanonun tuşlarına vurup "olmuyor! olmuyor!" diye haykırmak istiyorum. Ve gerçekten olmuyor, doğru notaya basamıyorum.

sen beyaz ben siyah tuşlarda

gamlarımız notaya dönüşüyor atonal alışkanlıklarımızla*

...........................................................................

Sarı yaprakların üstü karla örtülmüş bu sabah. Bir sonbahar fotoğrafı çekemeden dondu tüm kuru yapraklar. Ertelememek gerektiğini defalarca ıspatlamama rağmen işte yine aynı sendromla karşı karşıyayım. Bir de düşündüm de nefesimi sadece bir yerlere yetişmek için kullanmıyorum. Zıpalara konuları yetiştirmek için de kullanıyorum. Sadece yetişmek için hızlı nefes almak yetmiyor. O yüzden sesim de kısık.

Tarih tekerrürlerden ibarettir evet. Kaçıncı tekrarı bilmiyorum aynı konuları farklı yüzlere anlatışımın. Her dakikasından deli gibi zevk almasam bir dakika durmazdım.

*Vedat Sakman - Kara Güvercin çok hoş bir şarkı, bir yerlerde rastlarsanız dinlemenizi tavsiye ederim. Bir de "Her neyse..."

iki dudak arasında birkaç hece
yorgun ve kara bir güvercin gagasında söz oluyor

Alternatif Bayram Kutlamaları

2006-10-27T17:32:00.000+03:00

Bayramda şehirdışına çıkmadım. Aslında Kdz. Ereğli'ye gidecektim arife gününden lakin elimdeki kitabın* heyecanı ile tüm gün yataktan çıkmadığım için gidemedim. Bayram süresince gidip gitmeme tereddütleri yaşasam da (tereddüt yaşayan bir insan faaliyete geçemez ilkesine bağlı kalarak) gidemedim. Bizimkiler yoktu, kabir ziyaretleri yapmak için yıllardır gitmedikleri memlekete gittiler.

Birinci gün dayımlarda kaldım, gece 4 e kadar oturduk, tv izledik, müzik dinledik vs. Yoğun misafir ziyaretlerinden pek hoşlanmadığım için ertesi gün eve dönmeye karar verdim. Arzu da (kuzen) yalnız kalmayayım diye benimle geldi. Gelirken 6 tane vcd film aldık ve muhteşem tatil planları ile eve döndük :D Filmlerden biri hariç diğerleri çok iyi değilmiş :/ Listeyi yazayım...

1. Otostopçunun Galaksi Rehberi (izlenmeli)
2. Kelebek Etkisi 2 (Kelebek Etkisi 1'den sonra vasat)
3. Angel-a (cd bozuk çıktı)
4. Silent Hill (berbat -zaten korku filmi sevmem-)
5. Half Light (Demi Moore'a rağmen izlenmez, vasatın altı)
6. Sihirbaz (izlemedik, içimizden gelmedi yerine Edward Norton'un daha iyi bir filmi olan American History X'i izledik beğendik.

Yani anlaşılacağı gibi bayram alternatiflerimiz çok da kayda değer değildi :D Tek iyi tarafı el öpmedik, buna bağlı olarak bayram harçlığı alamadık :)) Zaten son bir kaç yıldır rol değiştirip bayram harçlığı veriyordum, bu açıdan da kârda sayılırım ehehe.

*Kitaptan bahsettim, adını da vereyim "Kızıl Nehirler". Tavsiye üzerine okudum ve gerçekten hoşuma gitti, filmi de varmış ama izlememiştim. İyi ki önce kitabı okumuşum çünkü film için pek kayda değer eleştiriler yapılmamış. Zaten kitap okuyunca insan olaya daha çok kaptırıyor kendini. Büyülü bir yanı var okumanın. Son bölümlerde (cinayetler çözümlenirken) daktilo şeridi gibi kafam bir sağa bir sola gidiyordu. Kitabı iki kere elime aldım ve ikincisinde bitene kadar bırakmadım. Normalde cinayet romanlarını pek okumazdım. Hayatımda okuduğum 2. cinayet romanı oldu. Sonuç: Okunabilir, heyecanlı oluyormuş :D

Şimdi "Nietzsche Ağladığında" yı okuyorum. Daha önce zannedersem Gece tavsiye etmişti. Dersaneden bir hoca da okunmalı mutlaka demişti. Bakalım. Bitirince yazarım birşeyler belki.

Blog alemiyle tanıştığımdan bu güne çok zaman oldu ve çok şey değişti, bir yığın arkadaşım oldu ve ben bundan sık sık söz ettim. Hepsini çok sevdiğimden de uzun uzun bahsettim. Biri bir yerlerde mutlu olsa onun adına sevindim, üzülse ben de üzüldüm. Ne doğumlar ne mutluluklar paylaştık. :) Birlikte kalabalık msn sohbetlerimiz oldu, buluşular düzenleyip Özsüt'ü zengin ettik :) Şimdi daha az biraraya geliyoruz, belki dönemsel bir şeydir. Bugün Mandalina'nın doğum günü. Diyorum ki "Doğum günün kutlu olsun Mandalina, iyi ki doğdun!" :)

HP hakkında bir şeyler

2006-10-19T12:46:00.000+03:00

Bundan aylar önce bloguma yaşadığım bir maduriyeti yazmıştım. Maduriyetim giderilmişti ama kaybedilen zaman ve güvenin telafisi yoktu. Bunu blogun gücünü göstermek için buraya taşımış ve yazımı google'a emanet etmiştim. Hatırlamak isteyenler olursa: Dharma Yayınlarından bir kitap sipariş etmiştim ve günlerce gelmemişti, o olay :D Arama motorlarına ne kadar düşüyor o başlık bilmiyorum ama tepkisiz kalmamak gerekliydi. Şimdi benzer bir sorunu ELOY yaşıyormuş ve yaşadığı maduriyeti bloguna taşımış. Bizlerden de rica etmiş en azından bir kısmını blogunuzda yayınlayın diye. Ben bu tepkiye katılmak gerektiğini düşünüyorum.

...
bu yazdıklarım HP’nin kalite politikasından alıntıdır. aşağıda okuyacaklarınız ise son iki aydır HP Türkiye Ofisi ile yaptığım görüşmelerin özetini ve 1,5 haftadır Global HP ile yaptığım yazışmaları içeriyor.
HP gibi bir markanın kalite politikasında müşteri ve sonuç odaklılıktan, hızlı hareket etmekten bahsedip buna karşın bunların sergilemiş oldukları tavrı göreceksiniz.

hikayeme gelince,
haziran başında HP Pavilion 5176eu model laptop almıştım. yaklaşık 1,5 ay kullanımdan sonra bir takım sorunlarla karşılaştım. bunlar;
*bilgisayarın birden elektrik kesmesi,
*windows başlangıç ekranının takılı kalması,
*bazen hiç açılmama,
*pille bi saatlik çalışma sonrası pilin bitmesi,
*düşük performansla çalışması,
*ve ekranda lekeler.

tamire gönderdim, işlemci, anakart, harddisk değişeceği için (evet ne kaldı geriye dediğinizi duyar gibiyim.) ve parçalar yurt dışından geleceği için bir ay kadar bekledim. tabi bu sırada işin hızlandırılması için defalarca görüşme yaptım. birinci ayın sonunda, bana muadil makine vereceklerini sölediler üç gün içinde parça gelmediği taktirde. üç gün sonra ise yanlış anladığımı böyle bişeyin mümkün olmadığından bahsettiler. şikayet bildiriminde bulundum. biraz bastırınca parçalar birden bire yurtdışından geldi ve makineme takıldı. ancak o geldiği sırada ben yurtdışında olduğumdan kavuşma sürecimiz biraz daha uzadı.

devamı...

Yazının devamı gerçekten enteresan ben de HP'nin servis ağının çok gelişmiş olduğunu ve bu yüzden tercih sebebi olduğunu duyardım. Demek ki çok da güvenmemek gerekiyormuş. Umarım Eloy onu memnun edecek sonuca bir an önce kavuşur. Heyecandan başlık bulamadığı o dönemlere döner :D

blogların gücü adına. eloy-man

Blogun gücünü sınamak için iyi bir fırsat :)

MSN / Zaman Makinesi

2006-10-17T00:08:00.000+03:00

MSN

Messenger'ım çok hasta :( açılmıyor, belki de ölmüştür. Birisi hacklemiş olabilir. Çok üzgünüm. Eğer bunu biri yaptıysa (hani ne yapsın benim msn'mi paranoyaklık yapmayayım diyorum ama) bu satırları okuyorsa belki vazgeçer msn'mi alıkoymaktan. Rica ediyorum yapmasın/etmesin msn'mi geri versin. Böööhhüüü

Zaman Makinesi

Bugün kuzenle dışarı çıkmıştık. Biraz takıldık alışveriş falan, sonra oturmak için bir yere girdik nereye otursak diye bakarken bir el uzandı koluma doğru... O da kim? Helin! Okuldan arkadaşım. Benden bir sene sonra gelmişti, çömüm olur, hatta benim alttan derslerim çok olduğu için beraber tenefeffüse çıkmışlığımız da vardır :D Okulu uzatmış, yeni mezun olmuş, atanamamış haliyle, kpss kursuna gidecekmiş falan filan. Eski günleri yâd ettik.

Arada aklıma geliyordun "bi Pink Esra vardı ne yapıyodur acaba? diye" dedi :D "Oooo ne diyosun Roger Waters konserine gittik" dedim :)) Okuldaki zalak tiplerden bahsettik, kimler nerelere gitmiş neler yapmış vs.vs. Telefonlarımızı aldık, artık görüşürüz arada. Güzel oluyormuş hiç beklemediğin bir an zaman makinesinden birinin inmesi, benim başıma çok sık gelmezdi, nostaljik bir şeymiş.

Haydi Sil Gözlerini

2006-10-15T00:37:00.000+03:00

Eveeeetttt muhteşem konser bu geceydi. Sesim kısık :)

Setlist muhteşemdi, sahne muhteşemdi, ışıklar muhteşemdi, İlhan İrem iki kere muhteşemdi. İyi ki ordaydım, iyi ki tekrar konser yapmaya karar vermiş diyorum.

Zor bir gündü yine 10 saat ders ardından gittim, yalnız bu defa koltuklar vardı oturduk ama yarısı ayakta alkışlayarak geçti. Yorgunluğumu unuttum, hatta abartıp zıplamak istedim :P ama çok uyuz bir yere oturmuşuz, sağımız-solumuz, önümüz-arkamız (sobe) oturmaya gelmiş :P

Setlist yazayım geleneği bozmayayım. :)

bir yıldız
sürgün gibi masallarda
olanlar olmuş
terazi
gemiler döner geriye
quando l'amore diventa poesia (aphrodite's child)
yazık oldu yarınlara
işte hayat
anlasana
ben değilim
sen bilirsin
sevecen
şartlı refleks
gece yolculuğu: yaşlılık penceresi /yalnızlık penceresi
esinti
alaca tüylü kuş
şalamar (rock versiyon)
hoşgeldin kadınım
daima
buruk
ali veli maria
konuşamıyorum
haydi sil gözlerini

bis:
yılan ısırığı
aşk kapıları

Anatolia manyak bir yer :/ Girişte fotoğraf makinesini aldılar o yüzden hiç birşey çekemedim. Cep telefonum da annemdeydi onunki bozulduğu için ona vermiştim, ben eski telefonumu almıştım o yüzden telefondan da kayıt yapamadım :( Anılar tamamen beynimin derinliklerinde kalacak... Böhhüüüüü :,( En sinir tarafı da millet kaçırmış bir sürü kişi kaydetti konseri. Açıklama yapamadım youtube kullanıcıları, blogumu takip edenler, flickrist tayfa benden fotoğraf bekler, video bekler diyemedim :,(

Konserle ilgili söyleyeceklerim bu kadar değil. Çok güzel mesajlar var, yine herkes anlamasın istiyorum belki de kendime saklıyorum. Öyle işte, en kötü günler böyle olsun diye, hani kalp neşeyle sevinçle dolsun diye... Öylesine :P

Konserin bis kısmında iki semazen çıktı ve kollarını açtı dönerek. Küre şeklinde bir kafes geldi sahneye , yarıdan açıldı kafes, içinde beyaz güvercinler vardı ve uçuştular. Bu esnada İlhan İrem şunları söylüyordu;

aşk kapıları

göklerden melekler indiler

saf
saf,

dediler : yalnızlık allaha mahsus

allahım aç kapılarını
allahım aşk kapılarını

bilmediği sularda yıkandı
görmediği uykulardan uyandı
seyreyledi arş-ı alemi
kollarından tuttu iki melek
dediler : yalnızlık allaha mahsus.

allahım aç kapılarını
allahım aşk kapılarını

(yaradılanı severiz yaradandan ötürü)

allahım aç kapılarını
allahım aşk kapılarını
ihya gecelerinde nurlandı
ilahiler dualarla kutsandı
seyreyledi arş-ı alemi

kollarından tuttu iki melek
dediler : yalnızlık allaha mahsus.

allahım aç kapılarını
allahım aşk kapılarını

göklerden melekler indiler saf saf
dediler : yalnızlık allaha mahsus

allahım aç kapılarını allahım aşk kapılarını
allahım aç kapılarını allahım aşk kapılarını.

...herkes ayaktaydı. Kimse alkışlamıyor sadece dinliyordu. Güzeldi, salon inliyordu.

Öyle işte muhteşem bir geceydi.

Exclamation

2006-10-11T23:35:00.000+03:00

Şaşkınlıkla tedirginlik arasında bir yerdeyim. Hani merakla beklemenin ifadesini bulsam, şuraya onu koyacağım ama aradığında bulamazsın ki. Noktalama işaretlerini severim. Zaman zaman çok şeyin başına, sonuna ve hatta lank diye ortasına soru işaretleri koyduğum olmuştur. Üç noktalarla bitirdiğim yarım cümlelerim vardır. Nokta koyuşlarım, virgülle devam edişlerim falan filan... Şimdi daha ziyade şaşkınlıkla bakıyorum çevreme. En çok da kendime... O yüzden bu defa ünlemleri seçtim.

Freud'a göre travmatik olaylar bilinç dışında saklanır ve insan davranışlarını bilinç dışı kontrol eder. Belki de tam olarak böyle değildir, neyse ben böyle hatırlıyorum. O haklı mı bilmiyorum ama zaman zaman istemsizce ağzımdan çıkan şeylerin mimarı ben değilim. Bilincim değil. Daha anlaşılır bir şekilde söyleyecek olursam "bilinçli yapmıyorum" her ne yapıyorsam kendime. Kim bilir belki de sıradan bir sonbahar hüznüdür.

*İşler yoluna girecek yakında, bunu hem umuyorum hem diliyorum.

Az önce bu yazıyı yarıda bırakıp polikliniğe gittik. Babamın tansiyonu yüksekti ve birkaç gündür kulak çınlaması şikayeti vardı. Sabah kulakları çınladığı için hastaneye gitmişti, doktor hoş olmayan tetkiklerden ve ciddi şüphelerden bahsetmiş. Nedeninin tansiyon olabileceği hiç aklımıza gelmemişti. Tansiyonu şimdiye kadar babamda hiç duymadığım bir değerdi ama yine de sevindik. Doktor rahatlaması için iğne falan yaptı, orda biraz uzandı, tansiyon biraz düşünce de eve döndük. Çok şükür şimdi iyi... O da biz de.

Sevecen

2006-10-09T16:45:00.000+03:00

Evet beklenen 3. konser önümüzdeki cumartesi gerçekleşecek. Gidip gidemeyeceğim şu an belirsiz ama kaçırmak istemiyorum.

yıllar var ki ben böyle
bekliyorum özleminle
anıların, umutların
kaldı bende

Edit: Konsere yüksek ihtimalle gideceğim :) İnş. bir sorun çıkmaz.

Deliye Vurdum Galiba

2006-10-05T02:00:00.000+03:00

Albümü edineyim diyordum, bir veda albümü diyordu, buruktum. FD severim dönemsel olarak yerine denk getirme ustasıdır. Kendisinin bundan haberi yok ama zararı yok. Olmasın da :) Kendimi 'kendi huzurunu kaçıran bir deli' gibi hissediyorum, bunu düzeltmiyorum da öyle işte deliliğe vurdum.

Anlayan beri gelsin :D

DELİ

Bana kötü davranıp durma
Zaten iyi değilim
Beni anladığını da hiç sanmam
Kimbilir kaç taneyim
Ne seninle oluyor ne bensiz
Ne kendimle mutluyum ne de sensiz
Aklımla çözemedim bu işi
Deliye vurdum deliliğe vurdum kendimi
Anladım karasızım yaralarıma yararsız
Islığımı fısıldamıştım şişeye
Kıyıya çığlığım vurmuş
Dokunulmayalı çok olmuş ki
Kalbim kuş yuvası olmuş
Doluya koysam almıyor
Bu bardak hep yarım dolmuyor
Aklımla çözemedim bu işi
Deliye vurdum deliliğe vurdum kendimi
Anlayan el sallasın bana merhaba der gibi
Beden gitmeye teşne hayat kal der gibi
F.D.

3

2006-10-01T20:40:00.000+03:00

Part I (Acıyor)

...
sonbahar geldi hüzün
kış geldi kara hüzün
ey en akıllı kişisi dünyanın
bazen yaz ortasında gündüzün
sevgim acıyor
kimi sevsem
kim beni sevse
eylül toparlandi gitti işte
ekim falan da gider bu gidişle
tarihe gömülen koca koca atlar
tarihe gömülür o kadar...

Mevsim değişir, beni bir üşüme alır. Ağaçlar kışa soyunurlar, çok sevdiğim kuru yapraklarını serip ayaklar altına, hüzünlü bir veda ederler kimbilir. Sizi bilmem, ben ağzına kadar hüzünle doluyum.

..........................................................................

Part II (Denge)

Aşkım da değişebilir gerçeklerim de
Pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı
Yan gelmişim diz boyu sulara
Hepinize iyi niyetle gülümsüyorum
Hiçbirinizle döğüşemem
Siz ne derseniz deyiniz
Benim bir gizli bildiğim var
Sizin alınız al inandım
Morunuz mor inandım
Ben tam kendime göre
Ben tam dünyaya göre
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız...

Çocuklara "denge"nin sihirli bir kelime olduğunu söylediğimde bunu kastetmemiştim. Onlara "aman dengenizi kaybetmeyin" diye tembihlerken de aklımdan hiç geçmemişti. Ama sizin adınız ne? Benim dengemi bozmayınız.

Ben tam da kendime göre hele hele ben tam dünyaya göre... fakat...

........................................................................

Part III (Ekinoks)

Eski öğrencilerim geldi bugün ziyaretime, onları özlemişim. Ailenden birine sarılıyor gibi sarılıyorsun, uzun zamandır görmediğin bir dostu görmüş gibi duygulanıyorsun. Tarifsiz bir mutluluk.

Her sene bir öncekini aratır mı? Ya da hiç mükemmel olmayacak mı? Oysa...

...
"oysa" diyor birisi
"sabah yeniden hatırlamadır yaşamayı"
bana kalırsa "oysa" diyenlerden hep korkmalı
"oysa ölüm var" da diyebilir aynı kişi
...

Şiirler: Turgut Uyar

Mükemmel Duygular

2006-09-28T01:43:00.000+03:00

L&M aşkıyla ilgili kitapları bitireli bir hayli zaman geçti. Şimdi aşktan daha öte duyguları düşünüyorum. Mesela bir bebeğin gülümseyen yüzü gibi... belki bir annenin endişeli gözyaşları ya da şefkat gibi... Dahası da var.

...Ve özlenmek ne güzel bir şeydir kim bilir. Özlendiğini hissetmek. Bir duyguya ait olmak ona sahip olmaktan çok. Aklından çıkaramamak bir büyüye, bir şiire ya da bir şehire olan aşkını. Ve günler geçerken umudunu kaybetmemeye direnmek. Kim bilir ne kadar güzeldir?

...Ve huzur ne mükemmel bir şeydir. Eve dönerken içinde hissettiğin gibi. Ya da kafanı yastığına koyup hayal ettiğinde çimenlerin gökyüzüyle birleştiği çizgiyi. Başakların arasına sırtüstü kendini bırakır gibi uykuya teslimiyetini. Kim bilir?..

...Ve cesaret... Biliyorum, içindeki Atılgan'ı harekete geçirmek için art arda hamleler yapmak gerektiğini. Ve çıkışı önündeki büyük kütleyi kaldırman gerek yıkılan duvarının. Tedirginliğin nedeni güvensizlik değil cesaretsizlik. O yüzden elin taşın altında değil yüklenmek için yükünü... Kim bilir ne harika bir şeydir ihtiyacın olan gücün içinde olduğunu bilmek!

*Esmerliğini yitirmiş bir gece gibiyim şu sıralar. Güneş açtı açacak. Geceye özlem duyor muyuz?
-Kesinlikle evet!!! :)
(Saçlarımdan bahsediyorum :/)

*Bir de unutmadan Roger Waters - Perfect Sence (live)